Staareke veraole 3

Monda van Diesen was een beetje in de war, doordat De Zuidwestkrant & De Halsterse Krant twee weken vakantie heeft gehad:

Beste Jan, 

Vandaag dacht ik: ik moet mijn stukje voor de dialectrubriek nog schrijven. Maar ik zie net dat we al in week 33 zitten. 

Ik ben bang dat ik nu te laat ben. Maar het is een leuk verhaaltje, dus ik stuur het toch maar in. Is het te laat, dan heb ik pech gehad. 

Staarke verhaole. 

Iek em een man gekend en die kon er wa van wur. 

Die vertelde nog ies dattie baai iemand aon z’n staafbed zoot en da dieje mees z’n luizezak gebarste was! Jao, zeettie, iedere mees ed d’un luizezak. De luize krope overal zeettie, over z’n geziecht en haai zoog zelfs de dekes bewege! Waai moesse daor netuurlek hartelijk mèj lache. Mar hai ieuw vol dattie het zelluf gezien hoi. Wai dochte altai dattie het gedrwoomd oi. 

Wa denkte gullie der van? 

Ook Toine Nooijens heeft een sterk verhaal. Hij weet namelijk precies waar we vandaan komen:

WAOR KOMME WE VANDAON?...

Al jeeuwelang ziengt die vraog rond: Waor komme we vandaon?

Zo mar van nèrges, uit ‘t niks? Ee God ós toch geschaope?

Of stamme we van bjiste af; bevobbeld: van de aope?

Uuvel geljirde zen daor nie vur op de vöst gegaon?

Mar ik em alles naogeplóze; naam toen ‘n besluit.

Ik waachtte niemer op wa nuws van die Verlichte Gjiste.

Vur mijn stong ‘t vast as ‘n uis: Wij komme vort uit bjiste.

In óze schwòne moedertaol lèg ik oe da wel uit!

Da meske, mee d’r WEPSetaille en n’ PÈRDestèrt,

stao, mee ‘n föhn bij ‘nne gast, z’n AONekam te drwòge.

Ij is wel VARKESljeelijk, mar ee trouwe ONDewòge.

Zon slaanke INDE is toch mjir as LAMMEKESpap wèrd?

Ij kek wa KIPpeg uit z’n wòge; GIEReg en gèf vals.
Toch gif ze ‘m, SCHAOPaachteg glimlachend, ‘n KATteg tikske.

Ij kekt eur ONDsbrutaol strak aon en aai z’n GEITesikske.

Dan, BEERestèrek as ie is, brikt ie d’r ZWAONenals.

Slwòm lwòpt ie, mee ‘n SLAKkegang, lui dur ‘t scheemerlicht;

komd, as ‘n PAANTER, MUISstil aongeslópe nor ‘t oerwoud.

Daor laoit ie op z’n breeje STIERenek bussels mee braandout.

‘n WOLFaachtege grijns komd op z’n kwaoi BULDOGgezicht.

Al is ‘t ONDs, wat ie sjuust dee, ij ee gin KIPpevel.

SPINnijjege, REEbruine KOEiewòge broeie vrokkeg.

Z’n SLANGeblik is weg. Ij kekt alljeeneg nog mar BOKkeg.

Ij is de VOS; prwòi van de jacht. Ze vange ‘m toch wel!...

Did is mar ‘n veraol, da ge, dènk, nèrges op vin slaon.

Ik wul alljeeneg lotte zíen, da bjiste in ós leeve

‘n rol bij óze beeldspraok emme, om die kleur te geeve.

Vur mijn staog ‘t wel vast: Wij zen uit zullie dus ontstaon!...

Peter Borremans weet me steeds weer te verrassen. Niet alleen heeft hij een volstrekt eigen manier om een onderwerp aan te pakken, maar naast de volle envelop die hij me brengt valt er regelmatig ook nog een andere verrassing op de mat. Peter weet namelijk al sinds hij als leerling bij mij in de klas zat, dat ik ansichtkaarten verzamel. Hij weet me dan ook van tijd tot tijd erg blij te maken met ansichtkaarten of boekjes met afbeeldingen van ansichtkaarten. Heel fijn Peter, dank je wel!

Verder schrijft Peter: ‘Sterk ben ik niet, dus ik heb ook geen sterke verhalen.’ In plaats daarvan presteerde hij een sterk staaltje, door een belevenis te vertellen in het Fries. In zijn verhaal (echt gebeurd) komt hij van de Aldi met campanula, hoewel hij eigenlijk begonia’s had willen aanschaffen. Die waren echter op. Voor de Albert Heijn komt hij mij tegen en hij is niet te verlegen om met mij een praatje te maken. Ik adviseer hem om bij AH te gaan kijken. Hij gaat echter naar Hanneke, waar hij geen begonia’s koopt, maar portulaca. Die heeft hij thuis in een emmer geplant. 

Volgens mijn vrouw heb je een goede keuze gemaakt, Peter, want zij vindt portulaca (die zij altijd ‘zonnebloemetjes’ noemt omdat ze open gaan als de zon schijnt) ook erg mooi. 

Tot volgende week!