Èèlege 2
AlgemeenNa twee weken afwezigheid pakken we de draad weer op met het verhaal van Richard Musters:
Èèlege
Iek em ut altij al un vremd iet gevonden, die èèlege. Un dooie die wondere verricht. Tis ok net as bij de kerremus eej. Bij jin wonder krèède un zaoligverklaoring, bij twei wondere un èèlegverklaoring. En agge mjeer as twei wondere verricht, dan krèède soms zelfs un eige dag in ut jaor.
Mar iek mot wel toegeeve, da die kattelieke kerreke wel mwooi zen meej al die èèlege beelde en schilderije. Agge dan in un aandere kerrek komt of in un moskee, da zen dan zo mar saaie gebouwe wor. Ad iek op vekaansie zen, dan gaon iek vaok ok wel effe un kerrek bezoeke ak daor in de buurt zen. As bouwwaarek zen da mjeestal wel mwooie gebouwe en van binne schwoon om te zien.
Mar zoas gezeed em iek verder niks meej die èèlege. Vör mèèn oefde niej dood te zèèn om un èèlege te zèèn. Meense meej gouwe aandjes die iet kunne maoke wagge amper vör meugeluk auwt, da zen vör mèèn èèlege meense.
Toine Nooijens verricht zijn heiligenverering natuurlijk weer in dichtvorm:
‘T IS N’ VREMDE ZEEKER...
Oelang is ‘t al geleeje nou, dad uit oe jonge leeve
de Sient, die Goeie Jeer, vertrok en oe kriempvrij gelwòf,
vur da geroddel en gesmiespel aaltij nog stokdwòf,
t’n lèste toch nie langer onverwoesbaor is gebleeve?
Die aovede, da me daor saome keiard móge zienge,
Gespanne, recht vur ós dreswar, jil braof, plat op ós gat,
ós schoene, op ‘n rijke, teut aon teut, gèf op de mat
en dwòdsbenaauwd, zo zeenewaachteg, vur kommende dienge.
We zonge van de stwòmbwòt, die mar jil gaauw aon moes komme
en van de maon, die zo geniepeg dur de bwòme straolt;
n’ vremde vènt, die buite toch meschient wel is verdwaold
en wòk nog van: wie klopt ‘r nou wir op da raom, verdomme...
Injees wier ’t mar wa gepíep, in plek van voluit zienge.
D’r wier, mee veul gerammel, op de buitedeur gejast,
ontaord ard op de stoep gestaampt en op ‘t raom gekrast
en iemand brulde spóókaachteg, n’n wòp aorege dienge!
Dan gonge langsaom en vrjeet kraokend ós tuindeure ópe
en daor ston Sienterklaos, echt waor, mee mijter en mee staf;
z’n lange baord op z’nne boek. ‘t Plotje waar vort af.
Gelijk aar ie z’n koppel Píete wòk binne gerópe.
En dan begon ‘t waachte, zachjes bidde en flienk zwjeete.
Oenjeer moeste gij komme? Wad aarde verkjeerd gedaon?
Wa zou ‘r in da dikke boek van ‘m ammel nie staon?
“En gij daor, Toineke”? Gatver, ij wies echt oe da’k jeette!
Nou wòrde jil ós ösouwe, waor ‘k wir fout aar gezeete;
van alle streeke, die ik, jil ‘t jaor dur, aar gaold.
Kedo’s?... Oe wòp waar impersaant tot onder nul gedaold.
Oe kwaam de Sient nou eigelijk da ammel toch te weete?
Mar ieder jaor wiest ‘t gelukkeg wir te òverleeve,
al zwaaide jinne Piet nog zo mee z’nne grwòte zak
en draofde Sienterklaos wir, elke naacht, van dak nor dak;
‘n ènkeltje nor Spanje emme ze mijn nwòit gegeeve.
Wannjeer da ge d’r nou op trugkekt, nao die lange jaore,
dan voelde pas, oe da ge jil wa schwòns ben kwijt gerokt;
iets, wad oe kienderleeve zo besonder ee gemokt.
Mar oe erinnerieng ‘raon kunde vurgóe bewaore!...
Peter Borremans zegt: “Èèlege draoge de kerk en zij zen, ondaanks de fysieke afstand, altij dichtbij de meese gewiest.
Mun dwoopnaome zen Petrus, Wilhelmus Maria en dat zen drie èèlege. Ostrecht et un èèlege, naomeluk zuster Marie Adolphine. Baarege et zun Maria Ommegaank.
Bij Titurel wor nog Maria Lichtmis, Goede Vrijdag, Hemelvaartsdag, Pinksteren, Sint Jan, Michaëlsfeest, Sint Maarten en de eerste Adventviering geouwe.’
