Dialect; Staareke veraole 2

Richard Musters heeft een heel sterk verhaal voor u:

Meej dees nieuwe woord slutte gij feilloos aon bij oew vurrige woord eej Jan. Want laote we jirluk zèèn al die wondere die diej èèlege gedaon zouwe emme, da zen ok staareke veraole wor.

Mar wa mokt un veraol nouw un staarek veraol? Agge ut veraol un bietje mwooier mokt dan ut eigluk is? Of at ut zwaor overdreeve is. Mar oeveul overdreeve mot iets zèèn om staarek te worre? En soms klinkt de waor’eid misschien as un staarek veraol, mar is ut gewoon zoas ut is. Iek em zelluf ok wel dienges meejgemokt da op un staarek veraol lekt, mar da toch echt waor gebeurd is. Iek em ’t oew al is jirder verteld. Dieje kjeer da iek m’n vlucht ooj gemist van Australië naor Tasmanië toe. Dagge dan in ’t midden van de nacht aonkomt en mar mot oope datter nog ergens un plakske is in un otel. Dieje bussjoffeur zee da iek ut mar moes probeere bij un otel waor tie un paor aandere rèèzigers af moes zette. Mar toen we daor aonkwamme en iek vur ut zeekerste vroeg of dees da otel waor, zee tem in ’t Neederlaans da iek wel meej zèèn meej mog rije naor uis toe en bij zèèn blèève slaope. Zonder na te denke ooj iek ja gezeed, mar toen iek bij zèèn in z’n camper zoot, docht iek wa zen iek vör un kieke? Stapte bij un wuldvremde meens in, naor un plak dagge niej kent en gin meens die wit waor iek uit’ang. Toen waore d’r nog gin mobieltjes of iet eej. Dan gaode oew van alles in oewe kop aole wa datter zou kunne gebeure. En attie iet doet, da ze mèèn dan njooit mir gaon vinne. Mar gelukkig belde ij z’n vrouw op om te vertelle dat ze un bedje in orde moes maoke, omda ij nog un gast meej ooj. Toen we daor aonkwamme ging diej vrouw nog eiers vör ons bakke en d’n aandere dag eej zijne zeun mèèn trug gebrocht naor de stad. Mar in plak van mèèn gelèèk af te zette op ut plak waor da iek moes zèèn goof tie me nog un klèène rondrit dör de stad. En van betaole wulde ze niej weete, da waor allemaol gratis en vör niks. Tis un staarek veraol, mar wel echt waor gebeurd. Zo ziede mar datter ok nog veul goeie meense zen.

Ook Yvonne Rijk kan smakelijk sterke verhalen vertellen:

Jao staarke veraole,ik deenk da’k veul staarke veraole em gwoord, mar da’k nie wiest dagget un staark veraol was. Ik zen nogal goedgelwoovig. Wel ken ik iemet die gieng viese. Ej kwam dan altij mej jeel veul vies tuis. Mar ej zeej dan nwooit da de viesboer nen jêêle goeie klaant aon em ooij.

En dan zender nog twej staarke veraole waor da’k achter gekomme zen. Toevallig lijke ze alle twej wa d’oep mekaore. We waore oep vekaasie mej un buus. En dan geraokte zo aon de praot mej aandere meese ien de buus. We zeeje da we uit Ostrecht kwaame. En die meese vroege oef wij nen bepaolde perswoon ien Ostrecht kende, mar ze wiese zunne naom nie mjeer. Ze wiese wel dattie ien un grwoote viela wôônde aon de raand van Ostrecht en un grwoote peirdewaai ooi. En ej was de baos oep un bwooreilaand. Nou, wej deenke en deenke, mar we konne oos nie veurstelle wie da was. Blijkbaor ooie die meese ut der saome nog over g’had, want un paor daoge laoter wies die vrouw der eige zunnen naom te erienere. Nou, die kenden wij wel. Ej wôônde ienderdaod aon de raand van Ostrecht ien un jeel klein vervallen uiske. Un waai was er ok ien de buurt, mar die was nie van zijn. En ej ooi wel ies oep un bwooreilaand gewaarkt, mar zoot al jaore ien de ww.

Dan nog un soortgelijk veraol. Wij gienge jaore oep vekaasie naor de Ardennen. Ien ut uske neffen oos kwamen ook al jaore dezelfde meese, altij gelijk mej oos. Duus wej ooie ien de lwoop van de jaore die meese goed ljeere kenne. Ze kwamen uit Driebergen en ooie daor naor eige zegge ook un jeel grwoot uis. Dieje man vertelde ok dattie oonder zun uis nen jêêle grwoote kelder ooi gemaokt. Da von iek eigeluk al un bietje gek, nen kelder graove oonder un bestaond uis. Iek ooi toen un bietje twijfels. Mar munne man zeej; “Da zal toch wel, aanders zegtie da toch nie.” Nou waore wej nen kjeer oep vekaasie vlak baaj Driebergen en we gienge fietse. Laot oos nou langs die straot komme, waorda ze wôônden. Jao zeeje wej, nou kuune toch wel efkes goeiendag gaon zegge teege die meese. Un straot mej ammel grwoot en mwooi uize. Aljeen jeen nuumer was un klein, ongevaarfd uiske mieden ien de straot. Laot da nou zullie nuumer zijn. Jeest dochte we nog da we oos eige vergiesten ien ut nuumer. Mar eigeluk wiest iek ut zeeker, we stuurden ieder jaor un kerstkaortje naor da nuumer. Duus toch aongeklopt, (gen bel). We waore dur toch en oem nou deur te rije...... Net toen we deur wielde gaon, kwam er lest achtere iemed kijke. Jao wur, we waore goed. We mochte biene komme ien de keuke, de kaomer was nog nie klaor zeeje ze. De gerdijne waore ok nog nie klaor deenk, want veur de raome hieng un taofelkljeed.

Duus al zennek nog zo goed gelwoovieg, a d’iemet over zun uis stoeft en iek zien ut nie zelf, dan emmek toch men twijfels gekreege.

Volgende week heeft u nog de verhalen van Monda van Diesen en Peter Borremans tegoed. Tot dan!