Het is zoals het is: Cultureel erfgoed

Ik ben een geboren Hoogerheidense. Sterker nog: ik slaap nog altijd in de kamer waar ik geboren ben. Veel honkvaster krijg je ze volgens mij niet. Mijn huis is voor mij dan ook een soort ouderlijk monument. 

Eigenlijk hoort er een bordje naast de voordeur: Cultureel erfgoed. Hier werd Ankie Stuijts geboren, groeide ze op en ging ze uiteindelijk ook weer dood. Zodat over honderd, misschien tweehonderd jaar, mensen nog even afremmen om naar dat huisje te kijken. Het heeft zelfs al een naam: Rosa. De bungalow van Rosa, bij menig Hoogerheidenaar bekend. Vernoemd naar mijn moeder. Een ode van mijn vader, die het huis voor haar en hun toekomst bouwde. Voor mij zit er dus nogal wat emotionele waarde in die stenen. Maar wat echt cultureel erfgoed in onze gemeente is? Beschamend genoeg moet ik het antwoord grotendeels schuldig blijven. Op loopafstand staat het Heemhuisje. Ik loop er inmiddels ruim vijftig jaar voorbij en ben nog nooit binnen geweest. Museum Den Aanwas? Ook niet. Het oorlogsmuseum? Nee. De Duitse bunker? U raadt het al. Gelukkig zijn komend weekend de Open Monumentendagen. Tijd om eindelijk eens toerist te spelen in mijn eigen omgeving. Misschien zie ik je daar wel? En mocht de gemeente nog een monument missen: ik weet er nog wel eentje. Inclusief originele bewoner.

Ankie Stuijts