Mens en dier in perfecte harmonie

Er zijn van die mensen bij wie dieren gewoon luisteren. Die geen commando hoeven te schreeuwen, maar één blik, een klik of een handgebaar is genoeg. Het paard blijft staan terwijl de vlaggen wapperen. De hond loopt los langs de weg zonder ook maar één keer opzij te kijken. En niemand lijkt zich druk te maken – behalve de toeschouwer, die denkt: hoe dóét ze dat toch?

Kelly van Loon is zo iemand. Ze rijdt haar gitzwarte zwarte ruin Ferouche zonder zadel, zonder hoofdstel, dwars door een parcours van ritselend plastic en bewegende obstakels. Ze laat hem steigeren op commando, of een Spaanse pas uitvoeren alsof hij zich aanmeldt voor de hoofdrol in een paardenversie van Carmen.  Haar hond Odin? Hij loopt los mee, strak in de pas naast Ferouche – alsof hij gewoon deel uitmaakt van de proef. Zulke mensen vallen op. Niet omdat ze zichzelf op de voorgrond zetten, maar omdat het lijkt alsof ze een taal spreken die de rest van ons nog moet leren.

Van zwemles naar Z1

Kelly is 30, komt uit Hoogerheide en heeft van jongs af aan al iets met dieren. “Ik mocht pas op paardrijden als ik mijn A-diploma had gehaald. Dus ik ben letterlijk begonnen met zwemmen om te kunnen rijden,” lacht ze. Via maneges, verzorgpony’s en wat vallen-en-opstaan belandde ze uiteindelijk bij Ferouche  die ze als driejarige van Marktplaats haalde (niet aan te raden, wél een schot in de roos). Inmiddels rijdt ze met hem op Z1-niveau dressuur, doet aan springen, Working Equitation, en geeft vrije dressuurshows. En dat alles op haar eigen, opvallend ontspannen manier.

Kleine stapjes, grote resultaten

Wat opvalt, is dat Kelly’s dieren alles lijken te doen zonder gedoe. “Het geheim is niet magisch”,  zegt ze. “Het is gewoon trainen. Geduldig zijn. En in hele kleine stapjes werken aan vertrouwen.” Of het nu gaat om een schriktraining met een plastic zeil of een nieuwe oefening zoals jambette of knikken op commando – bij Kelly lijkt het vanzelf te gaan. Maar dat is het niet. “Je moet goed timen. Daarom werk ik met een klikker. Daarmee kun je precies het juiste moment belonen.”

Niet alleen paarden, ook honden

Naast Ferouche heeft Kelly een jonge voskleurige ruin, Santos, die pas drie is maar zich nu al gedraagt als een stabiele volwassen paard. Ook dat is geen toeval.  “Hij leert veel van Ferouche. Als ik met Santos buiten loop, stapt hij braaf mee. En ondertussen kijkt hij hoe Ferouche dat doet.” En dan is er nog Odin – haar witte Zwitserse herder. Geen makkelijk ras, maar bij Kelly loopt hij zonder lijn, luistert op stemcommando en doet zelfs mee tijdens shows. “Eigenlijk behandel ik hem net als de paarden,” zegt ze. “Duidelijk zijn, belonen en humor.” Wat je níet zult zien bij Kelly, is rigide schema’s of strak ingeslepen routines. “Ik maak nergens een gewoonte van,” legt ze uit. “Ik wil dat mijn dieren bij de les blijven. Dat ze niet zomaar uitvoeren wat ze ‘altijd’ doen, maar blijven nadenken en op mij reageren.”

Meer dan talent alleen

Dat alles vanzelf gaat, is maar schijn. “Ik ben van nature niet heel geduldig. Maar met dieren móet je wel rustig blijven. Anders leer je het vanzelf – of je leert het nooit.” Naast haar fulltimebaan traint ze haar paarden drie tot vier keer per week, geeft ze demonstraties (zoals elk jaar op de Boerendag in Woensdrecht), rijdt ze in een Zestal bij Wouw Vooruit en helpt ze af en toe mensen met hun eigen dierendilemma’s. “Ik hoef geen influencer te worden,” zegt ze, “maar misschien moet ik toch maar eens wat vaker iets delen online. Want voor mij is het misschien vanzelfsprekend, maar veel mensen worstelen met hun dier. Als ik iets kan meegeven dat helpt, waarom niet?”

Wil je Kelly eens live in actie zien? Houd de Boerendag in de gaten, of wie weet komt er binnenkort een demonstratie of lesmogelijkheid voorbij. Volg haar op Instagram: https://www.instagram.com/miracleferouche En als je denkt: “Dat wil ik ook met mijn paard” – dan weet je wie je moet hebben. Misschien praat ze niet met dieren. Maar ze luisteren wél.