“Dit was geen toeval”

HOOGERHEIDE – Een emotionele ochtend bij basisschool De Dobbelsteen, middenin de Kinderboekenweek. In de schooltuin herenigen leerlingen en schooldirecteur Rob Jiskoot weduwe Dieneke Hermes met een verloren gewaand beeld van haar echtgenoot Hans, die twee jaar geleden overleed: “Ik ben zo trots dat de school hier op deze manier aandacht voor heeft. Hans zou het prachtig hebben gevonden.”

Twee jaar geleden overleed de Putse kunstenaar Hans Hermes op 79-jarige leeftijd. Zijn echtgenote Dieneke draagt het verlies nog altijd met zich mee: “Ik mis hem heel erg”, zegt ze met emotie in haar stem, “gelukkig kan ik thuis, in ons paleisje in Putte, nog kijken naar zijn kunst.” Talloze kunstwerken van Hermes fungeren als blikvangers op markante punten in de regio. Hij maakte de zwanen die te bewonderen zijn op landgoed Mattemburgh, De Samenwerking bij kasteel Ravenhof in Putte en het beeld van prinses Paulientje dat te zien is bij Mariahove in Ossendrecht. Speciaal voor de opening van basisschool De Dobbelsteen, in 2009, maakte hij het beeld “Groeien door luisteren, kijken en doen”. Het beeld bestaat uit een groot, bronzen boek met daarin een oog, een oor en een schrijvende hand. De laatste jaren verdween het beeld daar langzaam achter een gestaag groeiende haag.

“Toen mijn zoon onlangs zei dat hij het “boek” van zijn vader weer eens wilde zien zijn we naar Hoogerheide gereden. Ik weet niet waarom, maar ik dacht dat het bij de bibliotheek stond, maar daar konden we het niet vinden. We zijn toen bij de gemeente gaan vragen waar het beeld stond, maar daar wist men het niet”, vertelt Dieneke Hermes. Gelukkig voor haar stond achter haar in de rij een mevrouw die het gesprek aanhoorde en die wél wist waar het beeld van Hermes stond: “Zij wist dat het bij De Dobbelsteen stond en bracht me in contact met de directeur. Door een ogenschijnlijk toevallige ontmoeting vond ik dus Hans’ beeld weer terug. Maar dit was geen toeval, het heeft zo moeten zijn.”

Directeur Rob Jiskoot van De Dobbelsteen trok zich het verhaal van Dieneke Hermes aan: “Ik ben hier nu drie jaar directeur, en in het begin viel het beeld me zeker op maar na verloop van tijd ontwikkel je een soort blinde vlek en gaat het langs je heen. Mevrouw Hermes zocht contact en vertelde me over de achtergrond van het beeld, en hoeveel verdriet het haar deed dat het beeld zo overwoekerd was door onkruid.”

Lees verder op pagina 2.

En ze had gelijk, het beeld is prachtig en is onderdeel van de monumentenroute van Woensdrecht. En het heeft een mooie betekenis. Daarom hebben we de tuin opgeruimd, de haag gesnoeid en houtsnippers rond het beeld gelegd, zodat het weer goed zichtbaar is voor iedereen. En natuurlijk hebben we mevrouw Hermes hier uitgenodigd.”

Tijdens de Kinderboekenweek laat Dieneke Hermes enkele leerlingen die de Voorleeswedstrijd in hun groep hebben gewonnen kennis maken met het beeld in de tuin van hun school. Ze vertelt hoe haar man het in brons goot, en hoe hij wilde laten zien dat alles in het leven draait om luisteren, kijken en doen: “De hand die jullie in het beeld zien is zijn eigen hand, dus voor mij is dit beeld een echte, tastbare herinnering aan mijn man. Ik hoop dat jullie het mooi vinden en dat jullie er trots op zijn. Onze kinderen en ik zijn in elk geval heel trots dat jullie school hier op deze manier aandacht aan geeft. Hans zou dat prachtig hebben gevonden.”