Schoolhond Pip maakt school leuker dan ooit

HOOGERHEIDE – Basisschool Klim-Op heeft een schoolhond. Na één week in het nieuwe schooljaar, waarin Labradoodle Pip en de leerlingen elkaar in het hart sloten is één ding heel duidelijk geworden: met Pip erbij is school leuker dan ooit.

“Toen ik het nieuws hoorde dat ik op school een hond zou krijgen heb ik tegen mijn familie gezegd dat ik een hond zou krijgen en zij lekker niet. Ze waren allemaal jaloers!” zegt Teun, leerling van groep 6 van basisschool Klim-Op. Voor de klas van groep 6 staat juf Fraukje, het baasje van schoolhond Pip. Zij legt uit waarom haar klas, en haar school als geheel, een schoolhond heeft: “Tijdens een studiedag raakten we met collega’s in gesprek over wat we belangrijk vinden voor onze school en onze leerlingen. Later die dag gingen we in tweetallen wandelen, ik liep met onze directeur Leonie. Tegen haar zei ik dat ik naar aanleiding van wat we hadden besproken dacht dat een schoolhond misschien een heel goed idee zou zijn. En nu hoort Pip dus bij onze klas!”

Warm en vertrouwd

Directeur Leonie Jansen vertelt waarom een schoolhond een enorme aanwinst is voor haar school: “Ze brengt sowieso veel plezier. Er valt voor de kinderen en voor ons veel te lachen om Pips streekjes, maar er wacht haar een heel serieuze rol. Wij vinden het belangrijk dat kinderen zich veilig, gezien en gestimuleerd voelen. Als ze 1 jaar is gaat ze met Fraukje op cursus, waar ze leert om kinderen te coachen. Want het mooie van een hondje is dat ze niet oordeelt. Dus kinderen die moeite hebben met voorlezen in de klas kunnen straks eerst voorlezen aan Pip, die rustig luistert en zorgt dat ze meer vertrouwen krijgen. Zo helpt ze om een warm en vertrouwd klimaat op school te creëren.” Leerlinge Saar ziet het al helemaal voor zich: “Een hondje is altijd blij, dus wordt ook niet boos op je als je een keer een foutje maakt. En als je een keer verdrietig bent, of iets in je hoofd niet lekker zit kun je Pip aaien en dan word je weer rustig en kun je weer werken.”

Precies dat is de bedoeling: Pip gaat zorgen voor een dosis vrolijkheid en vertrouwen in de klas. De eerste week heeft ze daar al een vrolijke start mee gemaakt: “Ze heeft vooral veel geplast, en gegeten en geslapen”, roepen de leerlingen in koor, “wij mogen niet slapen in de klas, maar Pip wel!” Pip moet ook regelmatig een plasje, waar juf Fraukje desnoods de les voor onderbreekt. Haar leerlingen en collega’s hebben niets dan begrip voor de behoeftes van Pip. Dat vindt directeur Leonie misschien nog wel het mooiste aan de eerste schoolweek van Pip: “We hebben de kinderen verteld dat ze goed moeten opruimen, omdat Pip dingen die op de grond achterblijven misschien wel per ongeluk kan opeten, en ze letten er allemaal op. De moeilijkste regel die we hebben moeten invoeren is dat ze Pip nog niet mogen aaien. Pip is immers nog een baby, als alle kinderen haar gaan aaien zijn dat veel teveel prikkels. We beseffen dat dat een ontzettend moeilijke regel is, en tot onze steile verbazing hebben we het geen tweede keer hoeven uitleggen. Alle kinderen houden zich eraan, iedereen is begaan met Pip. We hebben Pip allemaal in ons hart gesloten.”