Dialect: Bleuj 2
AlgemeenToine Nooijens:
‘K EM DAOR GIN VAORT VAN…
Och, mèsse, a’k jil jeerlijk zen, waar ik as kiend nie bleu.
Ik aar soms zelfs n’ grwòte mond! Dad is, vin ik, gèf sneu.
Ik waar n’ snoppiek toentertijd en wies nog mar ‘n bietje.
Ik docht nog, da ge zat wier, ag ge bier dronk mee ‘n rietje!
Mar naovenaant ik grwòter groeide, bleef die kwèk mjeer dicht,
want avetoe zaag m’n verstaand ‘n schutje elder licht.
Die snuit van mijn mee ‘n óverslag, daor val niks mee te wiene.
Ge vang veul mjeer en beeter dur bedachzaom te begiene!
Zo kwaam ik gaondeweg in rusteg vaorwaoter terecht
en líep óver m’n leevespad. Ik dee ‘t nie zo slecht!
Ik aar mijn eige in ‘t leeve steeveg vastgebeete
en zaat ‘r vollek in de weg, docht ik: “’k wou, da ze scheete”!
Ik roeide mee de strwòm mee, aol nao aol, ‘t leeve dur
en bouwde aon m’n toekomst, want daor deed ‘t ommes vur!
Zo wies ik, mee geluk, steeds doel nao doel wir te bereike
en zaat ‘t efkes teege, dan zee ik: “Kom op, nie zeike”!
‘t Zaat wòk lang nie aaltij mee, daor kom ik grust vur uit.
Ik wòrde nie te bèst mjeer en ik zaag allang gin fluit.
Ik groeide als mar krommer; kreeg wòk eigewijze daarme.
Mar thuis aar ik ‘n vrouwke, da m’n art wies te verwaarme.
Dus as ‘r soms wad aoklijks op oe bordje wor geleed,
dènk dan: D’r zen veul èrgre dienge, onder ós gezeed.
Mar witte: D’r is zuvvel mwòis en góeds nog te beleeve.
Ge kund oe aondacht, lek mijn, jil wa beeter daoraon geeve.
Ik wit ‘t: We zen impersaant van bleu wijd afgedwaold.
Toch wòp ik, da m’n wijze woorde góed zen ingedaold.
Wa bleu betreft: ‘k Em daor gin vaort van, dus nou gin gesnotter.
‘t Jinnegste, wa mijn nog bint mee bleu is: Bleubaand Botter!...
Peter Borremans begint met een persoonlijke terugblik op het Dialectcafé:
‘Op zondag dartien april wier ur ien de Armeniezaol ien Ostrecht un Dialektkefee georganiseerd. Gelukkeg waore ur gin opdrachte, mar ut waor gezelleg en ljeerzaom. Iek zoog bekende en onbekende meese ien de zaol. Iek waor bleuj, om tege minder bekende meese iet te zegge.’
Peter wil het ook nog even hebben over een toevallige ontmoeting:
‘Op vrijdag vèèfentwinteg april kwaam iek van de logopedie af. Ut waor ien de middag. Ien de Raoduisstraot stonge meneer en mevrouw Luysterburg meej Toon Hopmans te praote. Iek kwaam us effe ur bij staon. Iek ben toen meej ut woord ‘bleu’ weggegaon.’
Om de volgende opmerking van Peter goed te begrijpen, moet ik even terugkomen op het Dialectcafé. Daar heb ik in de zaal Peter voorgesteld aan zijn buurvrouw als ‘mijn favoriete oud-leerling’. Peter komt hier op terug als volgt:
‘Ik denk dat je oud-leerlingen Adrie van der Poel en Jan Prop populairder zijn dan ik. En misschien ook oud-leerlingen uit je Bergse periode.’ Niet voor mij, hoor Peter!
In het boek ‘Hedde gij, zedde gij Edde gij, zijde gij’ vond Peter op pagina 261 het Tilburgse gedicht VERLEGE
Toen ge de meense taol gaaft god,
toen dochte-ge zeker on-’nen dichter
die z’n èègen-op jou en z’n hart verlot
en zôô, as-’ne scher’prichter
de jöste tôôn onslao.
Mar hedde ôk gedocht on men -
heurde nie hoe dè’k mee taol omgao
as-’n pèèrd mee-’n vulpen.
Witte nie dè’k-’t nie gezee kan krèège, hoe veul dè’k van d’r houw,
en dè’k allêên mar verlèège
kan zitte kèèke nor d’r blauw-
grèès ôôge en dieë glimlaach
die d’r verlaaiende lippe bekront.
‘Kwô-se zacht in m’n èèreme laag
en-’k dur die lippe zuut wier belond
vur-’ne lofzang die ‘k vur heur zààcht zong,
dè’k mee men borst tege-d’heur gedouwd
- twee lèèven-in êne wrong -
kos vuule dè-we wiese dè-we vur’lkaar
as vur gin aander de deur
nor ‘t geluk zun zèèn, ‘lkaar
begrèèpend zonder die taol
die gè-zô ongelèèk verdilde
en die öt menne mond mar schraol
nor bööte komt. - Wilde
dè-nie geve, god?
Tot volgende week!
