Dialect: Assie (2)

Vandaag laten we eerst Yvonne Rijk aan het woord: 

‘Mej ut woord assie kuunde veul kaanten uit. Ik em zelfs ies iemet “assie” wôôre zegge attie “hasj”bedoelde.

Mar jêêst wuul iek tog effe zegge da Monda mej der veurig stuukske ut waoter ien munne moond deej lwoope. Ze vertelde over da d’ijs da zullie vaoder maokte. Da was toch lekker! Ien mun errienerieng emmek naoderaand nwooit mjeer zo un lekker ijs g’eete. Ak oep ut martje veurbaaj da d’uis kom wa vroeger zullie wienkel was moet iek er nog welies aon deenke.

Iek zien ut nog zo veur me. Un gangeske, regs de deur naor de wienkel (wienkeltje) en ien ut miede un veurdeur naor zullie uis. Agget môôi weer was dan gieng die veurdeur ope en dan verkocht zullie vaoder vanuit de gaank da lekker ijs. Ej deej da mej un soort apperaotje waor ze nou ambuurgers mej maoke. Da gieng tuuse twej koekskes, altij even grwoot. En smuule mar. Akket men eige nie goed eriener moet Monda ut mar verbeetere.

Mar nou zennek wel aon ut afdwaole. Ut gieng deeze kjeer over assie.

Jao ok daor emmek wel mej te maoke g’at. Iek deenk da d’iederjeen voeger wel un kachel ooi mej un assieschuif. Daor wier dan van tijd toet tijd ies flienk mej zo un endeltje aon gerammeld en dan viel den assie ien de schuif. Die wier dan wer gereegeld leeg gemaokt.

En diejen assie wier dan oep un padje gestrwooid. Un assiepadje. Bej oos laog er vroeger un assiepadje tuuse oos uis en da van de buure. Die buure da was toevallieg femilie. En wej konne dan over da d’assiepadje da langs de miesbocht liep, naor de buure lwoope.

Iek weet nog da’k toen ak zo un jaor oef vijf waor un step gekreegen oi. Mijn moeder was un Belze. En ze zeej altij. “Ge weet dagge mettie trottinet (step) nie wijer meugt as ut assiepadje ej. “

Mar wej ooie nun grwooten of. En achter diejen of loog un saalvetuut. Duus ge begrijp wel da’k nie altij oep da d’assiepadje bleef.

Zo eriener iek me ok datter ien Ostrecht vroeger un kaffetaoria was waor ze jêêle lekkere fruut verkochte.

Iek em dieje mees dieja die fruut bakte nwoot aanders gezien dan mej un siegret ien zunne moond.

Den assie van diej siegret viel regelmaotig ien ut fruutvet. Gen mees diej daor wa van zeej.

Messchien was daorom de fruut wel zo lekker.

Teegeworrig ies bekaanst alles slecht veur nen mees. Rwooke meud ‘ok niemer doen. Ut zal ammel wel zo zijn. Vroeger leefden de meese toch jeel aanders. Iek weet wel atter bej oos tuis un fjeesje was dan wiere dur oep taofel un paor glaskes mej siegrette derien weggezet en overal stienge assiebakke.

Iek em nou genjees nog nen assiebak ien uis.’

Richard Musters heeft ook het nodige te vertellen over assie:

Bij assie denk iek gelèèk aon sigarette. Oons opa die draoide die zo dun datter aamper sjek tusse zoot. Da waor ‘opa van de varkentjes’, want toen oons oma nog leefde ooije die vroeger vaarekes. Mar da eej niks meej assie te maoke. Wel dieje kachel die zullie ooije. Da uis ooij naomeluk ginne centraole verwaareming. Die stokte ’t kot nog waarum meej tweij outkachels. Of eigeluk waore ut allesbraanders, want ze stokte van alles op. Agge daor dan langs ging en ge ging vör d’n kachel zitte dan ielde da nie laank vol. Waant oons opa die stokte goed. Alleen d’n ond die bleef wel vör d’n kachel ligge.

Toen iek nog jonk waor ging iek daor in ’t weekend welles logeere. Dan gieng iek daor op zaoterdagaovud naortoe en dan deeje we altij kaorte. Altij rikke. En oons opa die moesse we goed in de gaote ouwe, waant die dierf wel orzaok te speule. Mjeestal zoog oons oma da dan en dan kreeg oons opa ’t wel te oore. Mar die trok z’n eige daor nie veul van aon, waant attie de kaans kreeg, dan deej tie ut wir.

Gij eej ut over un assiekröske Jan, mar kunde dat tegeswoordig nog wel aole? Iek em da vroeger wel es gedaon wit iek. Mar da is al laank geleeje wor. Ut begin van de vastetèèd, da wor ommers nie mir gevierd. Jao, carnaval, da viere ze. Mar daorna ‘t vaste nie mir wor. Wij ooije vroeger nog wel un snoeptrommelke tèèdes de vastetèèd. Daor bewaorde dan oew snoep in vör in ut weekend. Iek wit dus nie of de kaark nog veul aon Aswoensdag doet. D’r zen ommers bekaanst gin pastoors mir. En ok gin meense die nog veul naor de kaark toe gaon. Ok steeds minder meense trouwes die rooke, dus alle assie wor minder.

Na deze twee prachtige verhalen hebben we in deze aflevering helaas geen ruimte meer voor de bijdrage van Peter Borremans. Geen nood, dat bewaren we gewoon tot volgende week.

Zie ik u op zondagmiddag 13 april terug in De Harmoniezaal in Ossendrecht bij het West-Brabants Dialectcafé?