Lievelingskleur

Als kind maakte ik samen met een vriendinnetje al onze eigen krant. Andere kinderen konden die voor een sticker “kopen”. 

Er stonden puzzels, weetjes en zelfbedachte verhalen in. Voor een extra speciale editie interviewde ik ooit zelfs Adrie van der Poel. Hij woonde toen nog gewoon bij zijn ouders. Via het telefoonboek zochten we zijn nummer op en belden we hem doodleuk op. Als kind en dorpsgenoot werden we waarschijnlijk niet meteen afgewimpeld.Ik stelde vragen die voor mij op dat moment ontzettend belangrijk waren. Wat at hij het liefst? En wat was zijn lievelingskleur? Ik vond het fantastisch.Vorige week mocht ik voor deze krant twee heel verschillende artikelen schrijven. Over de reünie van de dames uit klas 1954 en over de peuters die letterlijk via een glijbaan afscheid namen van groep 2 en naar groep 3 gleden. Drieënzeventig jaar verschil, maar allebei verhalen die het waard zijn om verteld te worden. Een cirkel van mooie schoolherinneringen van het heden tot verleden. Inmiddels ga ik niet meer op pad met een zelfgemaakte krant, maar gewapend met mijn camera en notitieboekje. Misschien komt u me nog wel ergens tegen. En wie weet maak ik de cirkel helemaal rond. Want na het interview van Adrie van der Poel mag ik misschien ooit nog eens zijn zoon Mathieu dezelfde vraag stellen.“Wat is eigenlijk je lievelingskleur?” Al vermoed ik dat het antwoord inmiddels geel is...

Ankie Stuijts