Wat je doet, is wat je bent?

Hallo, ik ben Ankie en ik ben columniste. Tien jaar geleden zou ik zeggen: ik ben Ankie en ik werk in de wegenbouw. Alleen al die twee zinnen schetsen een compleet ander beeld. 

Bij “wegenbouw” zie je iemand in een fluorhesje en met werkschoenen waar het asfalt nog aan kleeft. Bij “columniste” denken mensen ineens aan koffie, een laptop en meningen. Veel meningen. Maar ben je iemand naar het werk dat je doet? Een stukadoor is in ons hoofd al snel een brede man met tattoos en eelt op zijn handen. Een boekhouder? Overhemd, bril, misschien een beetje kleurloos, als we eerlijk zijn. Alsof beroepen een soort snelkoppeling zijn naar iemands persoonlijkheid. Handig voor ons brein, maar ook genadeloos lui. Deze week, met de Dag van de Arbeid in zicht, viel het me extra op. Hoe snel we iemand in een hokje duwen zodra we weten wat hij of zij doet. Mijn vriendin is lerares Frans. Maakt dat haar automatisch lief? Of juist streng? Charmant? Of zo’n vrouw die met één opgetrokken wenkbrauw een klas stil krijgt? De waarheid is: ze is alles. En soms geen van allen. Krom eigenlijk, hoe we mensen analyseren op basis van hun werk. Ja, het klopt dat mensen met een zorgzaam karakter vaker in de zorg terechtkomen. En iemand die graag met cijfers werkt, wordt misschien eerder boekhouder dan bloemist. Maar die “stugge” boekhouder kan thuis de grootste gangmaker zijn. Die bouwvakker met tattoos schrijft misschien de mooiste gedichten. En die columniste? Die stond ooit gewoon in de wegenbouw. We zijn niet wat we doen. We doen alleen wat we doen. En misschien zouden we elkaar wat vaker mogen ontmoeten zonder functietitel ertussen. Gewoon als mens. Zonder helm, zonder laptop, zonder vooroordeel. Al vermoed ik dat dat voor sommigen het moeilijkste werk is van allemaal...

Ankie Stuijts