Het is zoals het is: Trouwe fan

Mijn grootste fan is er niet meer. Ze is vredig ingeslapen op de respectabele leeftijd van 86 jaar. Mijn tante. De laatste vrouwelijke Stuijts van haar generatie. Het dak is eraf. En ineens sta je zelf een rijtje hoger. Op de trap van Petrus, welteverstaan. Dat voelt… ongemakkelijk volwassen. Mijn tante Tiny, officieel Martina, was mijn trouwste lezer. En ook mijn strengste. Ze knipte mijn columns uit, stuurde me werk van andere columnisten (“lees dit eens, goed geschreven”) en wees me zonder pardon op taalfouten. Liefdevol, maar genadeloos. Precies wat je nodig hebt als schrijver. We woonden drie uur bij elkaar vandaan, maar dat was in de praktijk geen excuus. Ze berichtte en reageerde overal op. Gehoorproblemen of niet: typen ging prima. En dat deed ze, veel… Soms lief, soms scherp, vaak allebei tegelijk. Nu is het stil. Geen berichtjes meer met “ik heb weer iets voor je uitgeknipt” of “die zin klopt niet helemaal, hoor.” Antwerpen hebben we nooit gehaald om samen een mooie hoed te kopen. Dat blijft jammer. Maar ik heb er iets voor teruggekregen wat niet in een etalage ligt: een hoofd vol herinneringen en een stem in mijn achterhoofd die nog steeds meeleest. Ik ga haar missen. En ja, ik had haar eerder een column moeten geven. Ze had het prachtig gevonden en ongetwijfeld nog even geredigeerd. Bij deze alsnog, tante Tiny...

Ankie Stuijts