Het is zoals het is: Vakantie met kinderen

Je bent jong en wild. Dikke verkering. Allebei sportief. Met een rugzak op je schouders trek je de halve wereld over. Slapen in hostels, uren wandelen door indrukwekkende natuur, bergtoppen beklimmen en thuiskomen met duizend verhalen. Dan komt het huisje, boompje. En daarna kinderen. Verandert je vakantie dan automatisch? Of juist helemaal niet? 

Ik zie tegenwoordig veel jonge gezinnen die kiezen voor een camping in het zuiden of gewoon lekker dichtbij. Een caravan of huisje, een zwembad, een animatieteam en elke dag minstens drie ijsjes. De kinderen vermaken zich prima en de ouders genieten mee. Simpel, ontspannen en zonder al te veel gedoe. Maar er is ook een andere groep. Voor hen moet alles vooral blijven zoals het was. De hike door de bergen, de eindeloze wandelroutes, adembenemende natuur en vergezichten. De kinderen? Die gaan gewoon mee. Achterop de rug van papa of zelf meelopend in de brandende zon van 32 graden. Want papa en mama deden dit vóór de geboorte ook, dus waarom nu niet? Begrijp me niet verkeerd: ik vind het prachtig als kinderen de natuur leren waarderen. Dat is misschien wel het mooiste cadeau dat je ze kunt geven. Maar ergens vraag ik me af: is dit hun avontuur of dat van hun ouders? Misschien zit ouderschap niet in het vasthouden aan je oude leven, maar juist in het durven aanpassen ervan. Niet omdat je minder avontuurlijk bent geworden, maar omdat avontuur soms ook betekent dat je de wereld bekijkt door de ogen van een kind. En geloof me: een glijbaan, een schepnetje en een ijsje kunnen voor een kleuter minstens zo indrukwekkend zijn als die ene bergtop voor zijn ouders...

Ankie Stuijts