Het is zoals het is: De laatste zin

Het gekke aan gesprekken is dat ze nooit helemaal stoppen bij de laatste zin. Er blijft altijd iets hangen, als een echo. Je loopt weg, pakt een kopje koffie, en ineens komt dat ene zinnetje terug. Die laatste woorden die maar blijven malen. Ik betrap mezelf erop dat ik vaak te laat de juiste woorden vind. In het moment zelf lach ik, knik ik of slik ik. Pas later, als de stilte gevallen is, komt de perfecte reactie op. Helaas kunnen we de tijd niet terugspoelen. Misschien is dat maar goed ook. Als we altijd het juiste zouden zeggen, zouden gesprekken steriel worden. Zonder hapering, zonder spijt, zonder de kans om na te denken. Het is juist die stilte die ons iets leert. Over onszelf, over de ander, over de waarde van woorden die niet meer gezegd kunnen worden.Toch kan het knagen. Zeker als het gaat om belangrijke dingen. De “ik hou van je” die niet uitgesproken werd. De “sorry” die in je keel bleef steken. De “ik begrijp je” die te laat kwam. Dus leer ik langzaam de stilte niet alleen te zien als gemis, maar ook als herinnering. Een uitnodiging om het volgende gesprek beter te voeren. Want soms begint de mooiste zin pas ná de stilte...

Ankie Stuijts