‘Zeg maar jij, hoor!’

Ergens tussen 49 en 50 is het gebeurd: mensen zijn me ineens gaan voúsvoyeren. De jongen van de supermarkt, de kapper, een jonge arts, allemaal noemen ze me “u”. En eerlijk? Het overvalt me. Ik bedoel: ik ben dan wel (net!) vijftig, maar ik draag nog gewoon sneakers, doe een TikTok dansje mee en probeer mijn huid dagelijks te redden met supercreme. Toch spreekt men mij ineens aan alsof ik net terugkom van een bridgeclub. Nog gekker is: ik betrap mezelf erop dat ik ook steeds vaker “u” zeg. Tegen jonge huisartsen, buurmeisjes met een baby en zelfs tegen de pakketbezorger. Blijkbaar schuift die beleefdheidsgrens met de jaren op. Vroeger was het simpel. Mevrouw Jansen bleef mevrouw Jansen. De meester heette gewoon meneer De Keijzer. Nu heet de juf gewoon Sanne, en de dokter “Ruud”. Maar wanneer bén je dan ineens zelf die  ‘mevrouw’? Misschien is het gewoon onderdeel van vijftig worden. Niet erg, wel even wennen.Dus voor wie twijfelt: zeg maar jij, hoor. Ik ben vijftig. Maar ik voel mij soms nog dertig. Of nou ja, vijfendertig op een slechte dag. Leeftijd is tenslotte ook maar een getal. En zolang ik nog weet waar alle knoppen op de afstandbediening zitten zonder mijn leesbril op, valt het allemaal nog mee. Dus echt: zeg maar jij. Graag zelfs...

Ankie Stuijts