Fortuna zwaait juf Anneke uit

WOENSDRECHT – Aan het einde van elk schooljaar wacht er voor leerkrachten en kinderen een lange vakantie. Voor kleuterjuf Anneke de Nijs breekt een héél lange vakantie aan, want zij gaat met pensioen, na een carrière van 47 jaar waarin ze vele honderden kinderen een basis voor het verdere leven gaf: “Als ik boodschappen doe in het dorp wordt er héél veel naar me gezwaaid.”

“De kinderen houden me jong”, zegt Anneke de Njis, “ik weet wel dat ik in augustus 67 word, maar zo voel ik me helemaal niet. Ik weet nog goed dat ik de jongste was in het team op school, en nu ben ik ineens de oudste. Ik werk nog met net zoveel plezier als toen ik begon.” Anneke begon als kleuterjuf op 19-jarige leeftijd op kleuterschool De Hummeltjes aan de Billrothstraat in Bergen op Zoom. Al snel ging ze aan de slag op de Philomena Kleuterschool aan de Kromstraat in haar woonplaats Hoogerheide, die begin jaren ’90 opging in basisschool Die Hoeghe Heide. 30 jaar geleden ging ze aan de slag in Woensdrecht, op basisschool De Poorte. Vorig jaar verhuisde ze, met haar school, naar het nieuwe IKC Fortuna: “Leuk dat ik dat nog heb meegemaakt, het is zo’n fantastisch gebouw geworden!”

Maar het werk van een kleuterjuf draait natuurlijk vooral om de kinderen. Bij Anneke de Nijs is het niet anders: “Als kind wilde ik verpleegster of kleuterjuf worden. Ik heb de juiste keuze gemaakt, want ook in dit werk moet je soms pleisters plakken, maar mag je ook elke dag genieten van de spontaniteit en creativiteit van jonge kinderen. Er is in 47 jaar veel veranderd, maar dat is altijd hetzelfde gebleven. Je staat er niet elke dag bij stil maar als kleuterjuf geef je de kinderen een basis voor hun verdere leven. Het belangrijkste is dat ze met plezier naar school komen, dat ze hier een veilige omgeving vinden, waarin ze ruimte hebben om dingen te vertellen en om te blijven spelen. Het is ongelooflijk hoeveel een kind kan leren door te spelen. In de klas hebben kinderen nu een pizzeria gebouwd van kartonnen dozen, en dat is zoveel meer dan een spel: ze leren er over de ingrediënten van een pizza, over hoe je een pizza bakt, ze verzinnen namen voor pizza’s en leren die naschrijven, ze leren over verkopen en betalen. Elk speelmoment is een leermoment. En natuurlijk kun je ook dingen leren van een scherm, maar een scherm mag nooit een speelmoment in de weg staan. Jonge kinderen moeten blijven spelen.”

Van de vele honderden kinderen die ze in 47 jaar in haar kleuterklas had, komt ze er heel veel nog regelmatig tegen in het dorp: “Er wordt veel naar me gezwaaid. Soms herken ik de kleuters van vroeger meteen, maar soms moet ik ook echt goed kijken. Ik vind het altijd leuk om te zien wat er van kinderen geworden is, en wat ze als volwassene doen. Soms zagen we in de kleuterklas al dat ze een bepaald talent hadden waar ze later hun beroep van hebben gemaakt. Of we zien hoe ze hun ouders hebben opgevolgd, bijvoorbeeld in het familiebedrijf. Het belangrijkste is dat ze doen waar ze plezier in hebben, als kleuter, maar ook als volwassene. In mijn pensioen ga ik dat ook doen. Dat ik echt met pensioen ga moet nog even doordringen, dus ik zie later wel hoe het loopt. Voorlopig ga ik lekker tuinieren - ik heb groene vingers en een grote tuin - en meer tijd doorbrengen met mijn vriend, mijn kinderen en bonuskind en mijn vier kleinkinderen. En ik kom ook heus nog wel eens op school. Fortuna heeft een grote schooltuin, ik heb al afgesproken dat ik daar nog regelmatig wil komen helpen. Dan kan ik de kinderen blijven zien, maar ook mijn collega’s. Want ik heb al die jaren met een ontzettend fijn team mogen werken. Ik ben blij dat ik in goede gezondheid van mijn pensioen mag gaan genieten, maar ik ga mijn collega’s en de kinderen wel een beetje missen.”