Het is zoals het is: Meer dan niks

Je zou maar afreizen naar een land waar vorig jaar nog code rood gold. Madagaskar dus. Geen all-inclusive, geen handdoekje op een ligbed en waarschijnlijk ook geen vierlaags toiletpapier met een bloemetjesgeur.

 Ik raakte erover in gesprek met de mannen van Vrienden van Bokki. En ik hing aan hun lippen! Over kinderen, armoede en over hoe weinig daar soms is om een enorm verschil te maken. Ik doneerde spontaan. En vervolgens vond ik het te weinig. Typisch eigenlijk. Eerst trots een bedrag overmaken en daarna mezelf alsnog een schuldgevoel aanpraten. Want wat doe ik nou helemaal? Ik schrijf stukjes. Breng wat nieuws. Maak hopelijk af en toe iemand aan het lachen. Daar vul je geen lege maag mee. Ondertussen kunnen wij hier compleet van slag raken als de koffiebonen op zijn, de wifi hapert of ons favoriete wc-papier alleen nog in drie lagen verkrijgbaar is. Daar krijgen kinderen misschien dankzij zo’n actie wel een maaltijd. Au... Maar misschien zit precies daar mijn denkfout. Niet iedereen hoeft en kan in een vliegtuig te stappen. De een reist duizenden kilometers. De ander doneert. Iemand organiseert, deelt, vertelt of trekt zijn portemonnee. En misschien is zelfs een glimlach of een verhaal niet zo waardeloos als ik dacht. Als iedereen namelijk wacht tot hij genoeg kan doen, gebeurt er helemaal niks. Dus mannen: veilige reis!

Ankie Stuijts