Het is zoals het is: Het is weer voorbij

Een ding is zeker: voor het mooie weer hoefde je deze zomer Nederland niet uit. Nederland is ook mooi. Het lijkt echter wel of die warmte hier gewoon niet om te doen is. Gelukkig is het de laatste dagen wat afgekoeld, maar men hoefde mij echt niet te vertellen dat ik medelijden moest hebben met de kampeerders in Zeeland. 

Of met de mensen in een hutje in Drenthe. Kamperen is sowieso al niet helemaal mijn ding, maar met 34 graden in een tent liggen lijkt me eerder een straf dan vakantie. Zo’n luchtbed dat aan je rug blijft plakken, een handdoek die nooit meer droog wordt en om zeven uur ’s morgens je tent uit gebrand worden. En dan opgewekt roepen: “Heerlijk, dat buitenleven?” Nee... Ook thuis was het vooral een kwestie van overleven. Gordijnen dicht, airco aan en vooral niet te veel bewegen. De hond uitlaten werd een militaire operatie: vroeg in de ochtend of pas als de zon verdwenen was. Koken? Laat maar. Bij 30 graden buiten ga ik niet ook nog vrijwillig een oven op 200 graden zetten. En toch zijn we een bijzonder volk. Regent het drie dagen, dan vragen we ons af waar de zomer blijft. Schijnt de zon een week, dan klagen we dat het niet normaal meer is. En zodra de temperatuur weer onder de 25 graden zakt, hoor je gegarandeerd iemand zeggen: “Nou, dit was het dan zeker met de zomer.” Doe mij maar 22 graden, een klein briesje en ’s nachts gewoon een dekbed. Deze week hoorde ik weer de kinderstemmen van de naastgelegen basisschool. Dan weet je het zeker: het is weer voorbij die mooie zomer en het normale leven begint weer...

Ankie Stuijts