Het is zoals het is: Administratief gestrand

We hebben onlangs een andere auto gekocht. De auto stond nog maar net op de oprit toen ik ontdekte dat er één ding niet meeverhuisd was: mijn pechhulp-dekking, die met de gele auto’s. 

Dat ontdekte ik op een bijzonder ongelukkig moment. Met een lege accu. Daar stond ik dan. Auto dood. Ik niet veel levendiger. Dus deed ik wat iedere brave Nederlander doet als de techniek ermee ophoudt: de pechservice bellen. Aan de telefoon volgde een vriendelijk gesprek. Totdat bleek dat ik administratief gezien een probleem had. De auto was nog niet verwerkt. “Maar ik sta hier met een lege accu” jammerde ik. Dat begreep de vrouw aan de andere kant van de lijn. “Maar u komt niet?” vroeg ik wanhopig. “Nee, wij komen niet” was het antwoord. Soms zijn gesprekken zo absurd dat je denkt dat er ergens een verborgen camera moet hangen. Mijn accu was niet administratief leeg. Die was gewoon leeg. Toch bleek het probleem niet onder de motorkap te zitten, maar in een computersysteem. Terwijl ik naast een auto stond die geen kik meer gaf, kreeg ik uitleg over procedures, registraties en verwerkingstijden. Alsof die accu had moeten wachten tot de administratie was bijgewerkt. Ik snap best dat regels nodig zijn. Maar op zo’n moment voelt het toch vreemd dat een organisatie die speciaal bestaat om gestrande automobilisten te helpen, eerst controleert of de computer er klaar voor is. Uiteindelijk bleek niet de pechhulp mijn redding, maar een paar lieve vrienden. En dat kost niets per jaar…

Ankie Stuijts