Het is zoals het is: Koude wind

Het is al even geen rokjesdag meer. Het is inmiddels het stadium bereikt waarop je eigenlijk niets meer op je huid wilt voelen behalve wind. Koude wind welteverstaan. 

Niet die hete föhnlucht die momenteel door de straten waait. Het is ook werkelijk nóóit goed hè. Vorige week kwam het nog met bakken uit de lucht, rioleringsdeksels schoten omhoog alsof ze spontaan wilden emigreren, en nu leven we ineens in een Nederlandse dependance van de Sahara. Persoonlijk trek ik alles boven de zeventien graden bijzonder slecht. Mijn sproetige huid en blonde haren zijn slecht bestand tegen alle uv-stralen. En omdat er nog een berg schrijfwerk ligt te wachten, zit ik dus niet “heerlijk” met factor 100 op mijn snoet in een ligstoel weg te smelten. Nee, ik zit braaf in mijn kantoortje, met de airco op 17 graden, turend naar een uitgestorven straat. Iedereen heeft blijkbaar verkoeling gezocht aan het water of zit binnen met de rolluiken dicht en een nat washandje in de nek. Mocht je me toevallig zien zitten: zwaai gerust even. Medelijden hoeft niet. Binnen heerst hier namelijk een klimaat waar pinguïns voorzichtig informeren of er nog woonruimte beschikbaar is. Heeeerlijk! 

Ankie Stuijts