Met of zonder hond?

We waren op een soort mini-vakantie. Voor onze Jack van acht jaar was het zijn allereerste vakantie! Jack is trouwens geen kind, maar onze grote hond. 

We mijmerden over lange wandelingen, gezellige terrasjes, mooie diners en Jack die tevreden aan onze zijde zou liggen. In onze gedachten zag het er allemaal idyllisch uit. De werkelijkheid bleek iets anders. Eenmaal aangekomen voelde hij zich duidelijk niet op zijn gemak in ons luxe huisje aan het water. Bootjes kende hij niet, dus die moesten luidkeels worden weggeblafd. De hele dag door. Rustig op een terras liggen? Vergeet het maar. Jack had zijn oren blijkbaar in Brabant achtergelaten, want luisteren deed hij werkelijk nergens naar. Het enige waar hij belangstelling voor had, waren passerende teefjes. Alsof dat nog niet genoeg was, kwam na zes jaar ineens zijn oude wolfshuil weer terug. Vooral zodra het begon te schemeren. Onze romantische diners maakten daardoor al snel plaats voor het afhalen van pizza’s. Conclusie: hij geen plezier, wij geen plezier. Jack gaat deze zomer lekker naar zijn vertrouwde logeeradres, waar hij zich de koning te rijk voelt. En wij? Wij gaan romantisch dineren bij kaarslicht, uitslapen zonder ochtendwandeling om zes uur en vooral genieten van alle rust. Jack krijgt zijn droomvakantie, wij de onze. En eerlijk is eerlijk: na een week wolfshuilen, blaffende discussies met bootjes en achtervolgingspogingen op iedere aantrekkelijke teef die voorbij kwam, kijken we alle drie reikhalzend uit naar die vakantie. Sommige gezinnen gaan op vakantie met de hond. Wij hebben ontdekt dat iedereen veel gelukkiger thuiskomt als Jack ook vakantie heeft... maar dan ergens anders.

Ankie Stuijts