Wegenbelasting

Er zijn rekeningen waar je blij van wordt. De kapper bijvoorbeeld. Dat is geen uitgave, dat is een investering in zelfvertrouwen. Een week lang denk je bij elke spiegel: kijk mij eens fris en fruitig wezen. Een nieuwe broek? Genot. Een lik verf op de muur? Pure voldoening. Je ziet het en je hebt er wat aan. En dan heb je de andere categorie. De rekeningen waar je helemaal niets van ziet. De wegenbelasting. Dat vind ik zuur geld, echt zuur. En dan rijd ik ook nog diesel. Ja, ik weet het. Vroeger was dat voordelig. Goedkoper tanken, iets meer belasting. Dat was de deal. Dat begreep ik. Dat accepteerde ik zelfs. Maar inmiddels is het prijsverschil aan de pomp minimaal. Soms sta je daar te kijken naar het bord en denk je: waar is het voordeel gebleven? Alleen de wegenbelasting, die herinnert zich de oude tijden nog haarfijn. Die is nog steeds gebaseerd op het idee dat ik elke dag lachend bespaar. Dat ik ergens in een achterkamertje zit te gniffelen over mijn goedkope liters. Nou, ik kan je vertellen: dat gniffelen is al een tijdje gestopt. Dus misschien, heel voorzichtig voorstel, als het prijsverschil verdwijnt, mag de belasting dan ook mee bewegen? Al is het maar uit principe. Want als ik dan toch betaal voor iets wat ik niet zie, dan wil ik op z’n minst het gevoel hebben dat er is meegerekend met de werkelijkheid. Dat zou al schelen...

Ankie Stuijts