Sara

Ik denk dat ik straks, ergens rond middernacht, op de trap ga zitten. Op het plateautje, om precies te zijn. Dan is het stil in huis, stil op straat. Zo’n moment waarop ik vroeger een sigaret zou opsteken. Maar ja, dat lichtpuntje zou me nu misschien verraden. Of erger nog: dat onvermijdelijke hoestje daarna. Gelukkig rook ik al lang niet meer, maar dit… dit lijkt me precies zo’n momentje. Vanaf dat plekje kan ik door het kleine raampje de hele straat overzien. Mijn man zal hopelijk zachtjes liggen te snurken, een teken dat hij niet in het complot zit. Het poppencomplot. Want net na middernacht, dan ben ik op dat moment nét vijftig geworden. Vijftig! En dan zou het zomaar kunnen dat er ergens een busje rijdt. Met vrienden erin en een mega grote opblaasbare vrouw. En een spandoek met een ronkende rijm erop. Zoiets als: “Vandaag gaan we het beleven, Ankie 50 jaar, toeter maar even!” En dan de hele dag toeterende auto’s. Dat dus. En eerlijk? Ik ben er bang voor. Dus ik vermoed dat ik zal kiezen voor waken, in plaats van slapen. Al weet ik niet wat erger is… Wachten op iets wat misschien niet komt. Of wakker schrikken van iets wat je liever niet ziet. En stel nou dat ik daar zit, turend door het raampje, met mijn hart in een soort half feestelijke paraatheid, dan zou het zomaar kunnen dat mijn ogen toch zwaar worden. Heel misschien… Heel misschien mis ik haar alsnog. Sara…

Ankie Stuijts