Bij de notaris: Huwelijk

Bij mij komt een vrouw, in de zeventig. Zij is al bijna 50 jaar getrouwd. Kinderen hebben ze nooit gekregen. Zij wil een testament maken waarin ze haar nichtje, de dochter van haar enige zus, tot enig erfgename benoemt.

Als ik haar vraag waarom ze niets aan haar man na wil laten, vertelt ze haar verhaal. De eerste 25 jaar van hun huwelijk hadden zij en haar man het best plezierig met elkaar. Ze hadden ieder hun eigen werk en hobby’s, en als ze ‘s-avonds thuiskwamen vertelden ze elkaar wat ze zoal hadden gedaan en meegemaakt. En zo kabbelde hun leven voort en leidden ze een rustig en tevreden bestaan.

Mevrouw weet niet meer hoe en wanneer, maar langzaam maar zeker was hun relatie veranderd. Hij was niet meer geïnteresseerd in haar en haar leven. Hij kwam op allerlei vreemde tijden thuis en bereidde dan zelf zijn maaltijd. Zij had dan al gegeten. Hij verhuisde naar de logeerkamer; zij bleef in haar eentje in de echtelijke slaapkamer. Op mijn vraag waarom ze nooit zijn gescheiden, antwoordt ze: “Dan zou ik er nu niet meer zijn geweest.”

“En dus, zoals u begrijpt, wil ik mijn man onterven en wil ik dat na mijn overlijden alles wat ik bezit naar mijn nichtje gaat.”

Huwelijk is een werkwoord.

En dan is het mooi dat er altijd weer mensen zijn die het toch weer met elkaar aandurven.

Zo zijn er twee vijftigers. Allebei zijn ze al eerder getrouwd geweest en gescheiden. Ze hebben ieder een paar kinderen uit hun eerdere huwelijk. Inmiddels hebben ze alweer een aantal jaren een relatie en twee jaar geleden zijn ze gaan samenwonen.

Onlangs is hij voor haar op de knieën gegaan. En zij heeft “ja” gezegd. 

Ze gaan trouwen en haast niemand weet dat, ik ben pas de tweede aan wie ze dit vertellen. Mevrouw heeft het alleen aan haar leidinggevende verteld, omdat ze rond de huwelijksdag een paar vakantiedagen op wilde nemen. Eigenlijk hadden ze met Kerst het nieuws al met hun kinderen willen delen, maar op de een of andere manier was daar niets van gekomen. Alle kinderen waren tegelijk bij hen en ze hadden het met z’n allen heel gezellig gehad. Maar hun voorgenomen huwelijk, nee, daar hadden ze niets over gezegd.

Ze maken gebruik van het gratis uurtje bij de gemeente. Op dinsdagochtend tussen 9 en 10 uur kun je dan kosteloos het huwelijk laten sluiten. Enkele ambtenaren van de gemeente zullen als getuige optreden. En ‘s-avonds willen ze dan met de kinderen uit eten.

En dan, bij mij op kantoor, bedenken ze dat ook hun kinderen als getuige op zouden kunnen treden. “Dat zou eigenlijk veel leuker zijn.” Maar ja, als de kinderen bij de huwelijksvoltrekking aanwezig zijn, willen ze ook hun ouders daarbij uitnodigen. “Maar pas ‘s-avonds gaan we dan uit eten, wat moeten we dan overdag doen? Dan hadden we beter ‘s-middags kunnen trouwen.”

Wat een dilemma’s. 

Ik ben benieuwd hoe ze de dag gaan invullen, en met wie. 

En of ze dit inmiddels hebben gedeeld met hun kinderen en hun ouders.