Bij de notaris: Kees en Truus

Lang geleden had ik twee parkieten, een blauwe en een groene. De blauwe was een mannetje en heette Kees. De groene, een vrouwtje, had de welluidende naam Truus gekregen. Samen zaten zij jarenlang in een kooi. Het was geen liefde tussen hen, maar ach, ze duldden elkaar. Af en toe mochten ze hun kooitje uit en konden ze lekker even rondvliegen in mijn woonkamer. Dan merkte je echt het verschil in karakter tussen de twee vogels. Kees was een arrogant en hanig type; Truus zocht graag mijn gezelschap. 

Aan die parkieten moest ik denken toen er twee ondernemers bij mij kwamen, een man (”Kees”) en een vrouw (”Truus”). Ze hadden een aantal jaren samen een onderneming gedreven. In eerste instantie hadden ze gedacht: “Wij kunnen dat wel met zijn tweeën doen, ook al zijn wij heel verschillend.” Maar helaas pakte dat anders uit. Want na verloop van tijd bleek dat er toch heel grote verschillen waren in karakter en de manier waarop ze tegen zaken aankeken. Het werd steeds lastiger om met elkaar om te gaan en ook voor hun personeel werd het er niet plezieriger op. Uiteindelijk besloot Truus de samenwerking te verbreken en haar eigen weg te gaan. Kees was boos en beledigd en deed alles om haar te belemmeren haar eigen ding te gaan doen. En ze kwamen er samen niet uit, het lukte niet. Ze kwamen bij mij in de hoop er met wat hulp samen uit te komen. Ik liet hen allebei hun verhaal doen en vatte daarna samen wat er aan de hand was en wat er nu geregeld zou moeten worden. Het was overigens wel jammer dat ze hadden besloten de samenwerking te beëindigen, want Kees en Truus waren heel verschillend, zoals ik al aangaf, maar dat had ook een voordeel voor hun onderneming. Ze hadden ieder hun eigen klantenkring en dat was gunstig. De wijze waarop Kees met mensen omging, vonden sommigen heel plezierig, anderen vonden het verschrikkelijk. En Truus had een ander soort klanten, die de voorkeur gaven aan haar benadering. Daar was niets mis mee, maar met elkaar kwamen ze er niet meer uit. En toen kwamen ze bij mij, in de hoop dat we samen een en ander op zouden kunnen lossen. We hebben verschillende sessies gehad, en steeds meer bleek mij wat een kil persoon Kees was. Ik bleef neutraal, maar vond het lastig, en ik had eerlijk gezegd meer begrip voor Truus dan voor Kees. Bij Truus was er ook ruimte voor emoties, bij Kees absoluut niet. Ik vroeg me af of hij überhaupt wel emoties kende. Eén keer zag ik echt emoties bij hem. Dat was toen hij op weg naar een gesprek op mijn kantoor een dode hond had zien liggen die was aangereden. Toen waren er bij hem emoties. Ik dacht: “Hij hééft wel emoties, maar alleen voor dieren, niet voor mensen.” Verschillende keren zijn ze bij mij geweest. Ik heb serieus geprobeerd om tot een oplossing te komen met hen, maar helaas is dat niet gelukt. En uiteindelijk heb ik hen moeten doorverwijzen naar advocaten. 

Jaren later kwam ik Truus nog een keer tegen. Toen vertelde ze mij dat er nog lange tijd was geprocedeerd voordat er definitief een oplossing was gekomen. Mijn conclusie was dat het van mij een goede beslissing was geweest om mijn pogingen te staken.