Bij de notaris: Erfenis

Het is maandagochtend.

Ik ben nog maar net op kantoor en heb mijn jas nog aan, als er een telefoontje is voor mij. Het is een mij onbekende man. Hij blijkt de bewindvoerder te zijn van een mevrouw voor wie ik een aantal jaren geleden een testament heb gemaakt. Als hij haar naam noemt, zie ik haar meteen voor me. Een dame op leeftijd, heel zuinig op haar spulletjes. Haar meubelen en haar sieraden waren haar zeer dierbaar, zo herinner ik me. In verband met het opstellen van haar testament heb ik haar destijds diverse malen in haar appartement bezocht. Zij had geen broers of zussen, was nooit getrouwd geweest en had geen kinderen. Een eenzame vrouw, niet altijd makkelijk in de omgang.

Ik neem contact op met de uitvaartondernemer die zij destijds heeft aangewezen. Het is niet echt een uitvaart in stilte, maar veel mensen zullen er niet bij aanwezig zijn: zij had niet veel contacten meer. 

Gelukkig heeft mevrouw zelf grotendeels vastgelegd hoe haar uitvaart eruit moest zien.

Nadat de uitvaart heeft plaatsgevonden, ga ik ervoor zorgen dat de mensen aan wie mevrouw specifieke spullen had nagelaten, die ook krijgen. 

Op uitdrukkelijk verzoek van mevrouw vernietig ik al haar foto’s.

De sieraden worden deels verdeeld onder de erfgenamen. De overige sieraden die wel waardevol zijn maar waarin de erfgenamen niet geïnteresseerd zijn, worden verkocht via een veilinghuis. Zo leveren ze een mooi bedrag op dat onder de erfgenamen wordt verdeeld. 

Omdat mevrouw al een aantal jaren in een verzorgingshuis woonde, kon zij niet veel meubelen in haar kamer kwijt en heeft de bewindvoerder al haar andere meubelen bij een verhuisbedrijf opgeslagen. Aan de erfgenamen vraag ik wie wat wil hebben. 

Er blijven nog een heleboel meubelen over die de erfgenamen niet willen hebben: ze zijn te ouderwets naar hun smaak, of te groot, of ze passen niet bij hun eigen inrichting. 

Bij enkele meubelstukken loont het om ze te laten veilen. Wat moeten we met de rest van de inboedel doen? Een deel van de overige meubelen kan naar de kringloopwinkel worden gebracht. De grote zware eiken stoelen, tafels en kast willen ze daar niet hebben. Die worden dus naar de Saver afgevoerd.

En zo wordt een heel leven ontmanteld. Ik ben blij dat mevrouw niet hoeft mee te maken hoe er wordt omgegaan met de spulletjes die haar zo dierbaar waren en waar zij zo aan gehecht was.

Mevrouw is er niet meer, er zijn geen directe familieleden. De weinige vrienden en kennissen die zij had, zijn ook al op leeftijd. De foto’s waar zij op stond, zijn vernietigd. 

Al snel zal het lijken alsof zij er nooit is geweest.

Wat een sombere gedachte. Een heel leven, zomaar weg...