Kopje koffie?
Algemeen“Kopje koffie glazenwasser? Kent u hem nog?
Die zin lijkt vervlogen. Toen onlangs hier naast mijn huis de straat open ging, sloten de meeste mensen hun ramen vanwege het geluid. Ik zette koffie. Maar ik hou van de infra, dat zit ergens in mijn roots. Echt straatwerk. Tegels eruit, zandbed egaliseren, knielen, kloppen, passen, meten. Rug krom, knieën op de grond, handen zwart van het werk. Mensen staan voor het raam met hun eigen mok en ze observeren. Maar dat extra bakkie zetten? Dat gebeurt zelden. Dus stond ik daar, met koffie en worstenbroodjes. En dan zie je iets moois. Eerst die verrassing, dan die brede lach, gevolgd met het praatje. Gewoon menselijk contact tussen stoep en voordeur. En ze werken ook echt door. Urenlang, geen geklaag, geen dramatische pauzes, gewoon doorgaan. En één van hen was rond de zestig. Zestig! In een tijd waarin we het veel hebben over balans, stond hij daar gebogen stenen te stellen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik bewonder dat. We leven in een samenleving waarin fysiek werk steeds minder zichtbaar is. We lopen over strakke stoepen en vinden het vanzelfsprekend. Maar iemand heeft daar uren voor geknield. Iemand heeft daar zijn rug voor belast. Straatwerk is meer dan stenen recht leggen. Het is ritme, uithoudingsvermogen en vakmanschap. Het is verantwoordelijkheid nemen voor iets wat een ander straks gedachteloos gebruikt. Dat verdient respect. Misschien is het mijn verleden in de infrastructuur. Misschien is het mijn karakter. Maar ik weet één ding: wie onze straat rechtlegt, verdient meer dan nieuwsgierige blikken achter glas. En als we dan toch staan te kijken, laten we dan in ieder geval niet vergeten wat werkelijke arbeid is...kopje koffie?
Ankie Stuijts
