Het is zoals het is: Verlanglijstje

Het is anno nu wellicht een tikkeltje ongepast om een drone op je verlanglijstje te zetten. 

Je weet wel, zo’n ding waarmee je normaal gesproken vakanties filmt, maar waarmee je in deze tijd vooral de buurtapp activeert. Eén rondje boven de straat en hoppa: je bent spion. Of erger; iemand die zich voorbereidt op wat steeds waarschijnlijker lijkt, maar waar we collectief nog liever van wegscrollen. Ik overwoog heel even een schietcursus. Lekker praktisch. Tot mijn man me eraan herinnerde dat ik soms een kort lontje heb. En we het erover eens waren dat “zelfbescherming” niet mag eindigen in het journaal met een reconstructie. Dan het noodpakket. Ooit een pakketje van de buitensportwinkel, nu opeens marktconform geprijsd alsof er een tiny house in zit met zonnepanelen. Moeten we dat kunnen eisen van de staat? Of krijgen we dan een tweede Sybrand die ergens graag wil “helpen”… met een marge erop. In deze verwarrende tijden besluit ik het veilige pad te kiezen. Ik vraag een chocoladeletter. Doe er maar drie. Eentje per dag, mochten we 72 uur moeten overleven tot de hulpdiensten komen. Want chocolade bevat vreugde, suiker en pure crisisregelcapaciteiten. En mijn weegschaal werkt op stroom, dus dat cijfer telt dan niet meer mee.

Dank u wel, Sinterklaasje.

Ankie Stuijts