Schaarep
AlgemeenOn)beschaofd (het woord van de vorige keer)
GEDRAOGD OE EIGE...
Ge zou grust meuge zègge: Ge waar aamper baby-af,
toen ze begonne – leeveslesse – om oe te gedraoge.
“Vèg toch die snotkóker ‘s af. Schei uit mee da gekwiel”.
Da gong mar dur, nie ‘s naachs alljeeneg, mar vort alle daoge!
Oe ouwer ag ge wier, oe straffer ge wier aongepakt.
Da waar nie om te judasse of oe te koeieneere.
“Oe aande wasse! Zit rechtop! oe em angd uit oe broek!
Zie wel betijds op schóól te komme; dus vroeg uit de veere”!
En ag ge da dus gad aar en op eige bjeene ston,
dan konde lotte zíen, wa da ge ‘rvan aar opgezóge.
Zeg, groeide gij gèf op, gesneeje uit ‘t goeie out
of vègde óveral oe kont aon af; gwòn los geslóge?
Ge ken ze wel, die ouwe never-nwòit d’r aandjes thuis,
want zullie zen de baos in uis; de vrouw mot ‘t ontgelle.
Geruzie, grof geweld! Wie “meegeniet”, da mokt niks uit!
Oe zie zon vent z’n eige nou? Wie kan mijn da vertelle?
Ze scheure mee d’r dikke sleeje dur ‘t druk verkjeer.
Zon onderdvefteg, waor ge onderd meud, zo wijd wij weete.
Ze gwòie mee d’r lichte, snijjen oe: “Ik mot ‘r laast”!
De lesse uit d’r jeugd, die zen ze schent allang vergeete!
Ze ellebóge, niks ontzíend, d’r eige sluw nor bóve.
Word iemand, bij de weg omwòg, vertrapt; da zen de stomme!
En zitte eindlijk steeveg op de stoel van macht en geld,
tuf dan mar nor beneeje op wie te dichtbij wul komme.
Mokt in oe leeve, at da kan, aaltij de goeie keus.
Doe grust oe mond ‘s ópe; ‘t is nie ènkelt goud: da zwijge.
We kenne ammel ‘t verschil toch tusse góed en kwaod.
Verlier da nwòit nie uit ‘t wòg dus en… gedraogd oe eige!...
Natuurlijk weten onze lezers wie dit fraaie gedicht heeft geschreven: Toine Nooijens.
“Hoi Jan, De veuriege kjeer emmek verstek laote gaon. Iek ooi ut nie goed begreepe. Iek ooi er gen aareg ien dat da ut nieuwe woord was. Iek docht dat da un stuukske van Jan zelluf was. Mar van mijn meuge de burde van de durpe ok ien ut dialekt wur. Waorom niej. Diegene die ut nie kuune leze emme toch ut Nederlaands der boove staon.” Dit schrijft Yvonne Rijk, om te vervolgen:
“En dan nou ut nieuw woord. (on)beschaofd.
Jao ut zou mwooi zijn agget woord beschaofd mjeer van toepasieng zou zijn dan onbeschaofd. Overieges zegge wij gen onbeschaofd mar onbeschoft. Duus over beschaofd weet’k nie zo veul. Over onbeschoft des te mjeer.
Giestere nog, kwam er oep de teelevizie datter jeene mej un fatbike zomar tuuse nen begraofeniesstoet reej. Das toch nie normaol mjeer. Die fatbikes zen toch un raamp veinnek. Mjeestal ziete ze dur mej zen twejjen oep , kienders nog, en ze deenke da jeel de weeg vur zullie aljeen ies.
Wa kleejieng betreft kuune sommiegte dur ok onbeschoft baaj lwoope. Iek oef de deetaais nie uit te legge deenk.
Iek was un paor jaor geleeje baaj un bruiloft. Daor was un lwoopend buffet zo as ze da noeme. Iek ooi braof oep mun beurt gewacht. Toen iek baaj ut buufet aon kwam en mun burd gepakt ooi, loog er nog genoeg lekkers oep taofel. De meese veur me waore jeel beschaofd gewiest zo te zien. Zelfs de garnot was nog nie oep.
Wa deenkte. Un paor meeter veur me liep er jeene en die kraauwde alle schaole, waor van die lekkere diengen oep laoge, bekaanst jeelemaol leeg.
Da noem ik nou onbeschoft.”
Het nieuwe woord
D’r zèèn veul diengers die schaarep kunnen zèèn of schaarep kunne staon. Messe, opmaarekienge, voetballers en gao zoow mar dur.
Onze lezers en ik zijn erg benieuwd naar jullie verhalen, zodat we na het lezen kunnen zeggen: Da’s schaarep gezien!
U heeft tot en met woensdag 25 februari 2026 de tijd om uw scherpe verhaal in te leveren op het bekende adres: luysterburg01@gmail.com.
Tot volgende week!
