Dialect: Nog wa posseegels

Yvonne Rijk heeft, net als Peter Borremans, een tijdje moeten wachten op de publicatie van hun bijdragen aan het onderwerp Posseegels. Vanwege de feestdagen moesten er even andere zaken tussendoor komen. Maar nu is het zover, nu publiceren we met veel genoegen hun bijdragen.

Yvonne Rijk deelt ons mee:

‘De posseegels wôôre steeds duurder. Toch zoonde vein iek. Agge un kaortje wuult stuure dan ies de posseegel sewijle duurder as ut kaortje. Daordeur stuure veul meese beveurbeeld mej Kersmies gen kaortjes mjeer.

En die geluuksweense via ienternet, da vein iek zo onpersôônlek. Un kaortje zegt voch veul mjeer.

Zo zuule de kienders ok nie veul kienderposseegels mjeer verkwoope. Iek em nog ouwe kaortjes liege waor nen posseegel van nen alve cent oep ziet. Nie te gelôove.

Vroeger wôôrde iek van veul meese dasse posseegels spaorden. Sommige beweerden da die poosseegels veul geld weird waore.  Die posseegels zaoten dan ien un verzaomelboek en der waore meese die bij de baank un kluiske uurden oem die boeken ien te legge. Teegewôôrig oef d’eigelek gen posseegels van aandere laande oef van vroeger mjeer te spaore. Agge zo un rolleke van die posseegels mej un “1” deroep ien uis et, dan edde al un kapitaol aon posseegels.

De posseegels zen wel mette tijd mej gegaon. Iek weet nog goed toen ak vroeger bej de boerenlêênbaank waarkte da we veul posseegels moeste plakke. Die moeste dan ammel mej wa tuuf nat maoke. En daor kreegde toch nen drwooge moond van.

Der was wel zo un spoonske waor ge ze nat mej kont maoke, mar dan woare ze wer zo nat, da al d’enveloppe aon mekaore plakten.

Posseegel eddok aandere betjeekeniesse. Asse van oew zegge: “Wa trekt tie wer nen lêêlekke possegel”, dan ies da gen compliment.

En lest kwam iek iemet teege en die zeej teege zunne maot “ ,’k Zen me toch un partej moei, ‘k em nen jêêle dag ien den of gewaarkt.” En toen zeej dieje maot: “Oep diejen posseegel van jou? Jao daor zuulde wel moeij van wôôre.”’

Nou Yvonne, je hebt weer net als anders goed nagedacht over het onderwerp. Dat vinden de mensen altijd plezierig om te lezen. Vooral die uit Ossendrecht, maar wees ervan overtuigd dat ook mensen uit andere plaatsen genieten van jouw levenswijsheden. Ga er dus nog maar lang mee door.  

Peter Borremans vertelt: ‘Op vrijdagmiddag vèèf december eb iek bij d’n Niels (van Elzakker) twij velle decemberzeegels gekocht. Twij maol 24,95 euro ies 49,90 euro. Ge kreeg d’r ok nog un sprookskesboek bij. Elk jaor zien de posseegels d’r aanders uit.

Bij d’n Niels kwoop iek ok gewoone posseegels meej ooze koning d’r op, en soms ok posseegels vur buite Nederlaand. De posseegels worre al mar duurder.

Wijle mun moeder kocht vroeger kienderposseegels. Iek doe da nie mir. 

Meschien eb iek vroeger posseegels gespaord. Iek eb verzaomelienge van aandere meese gezien. Die zitte ien albums. Ze staon d’r meej op beurze. D’r ies aandel ien. D’r worre katalogusse uitgegeeve.

Posseegels edde ien allerlei formaote. Iek dink da ielk laand posseegels uitgift.

D’r zen fielaotelistevereneginge.

Vroeger plakte iek nog spaorzeegels op.’

Peter eindigt met de opmerking: ‘Oover posseegels kan Mathijs Gremmen meer vertelle dan iek.’

In het boek Laacht ‘s lekker van Cor Swanenberg vond Peter dit verhaaltje:

Toontje de Postbooi uit Rosmalen was ‘ne prachtige mens. Bij het bezorgen bleek soms dat hij de stukken zeer goed gelezen had. Zo kon het gebeuren dat hij tegen Vrouw van Uden, die druk aan het ramenwassen was, uitriep: ‘Scheit ‘r mar uit, ze komme nie ... Drika ie ziek!’ Vervolgens gaf hij de prentbriefkaart af met een grote grijns.

Van dezelfde persoon is bekend dat hij de blauwe brieven die nogal eens vlak voor de plaatselijke kermis bezorgd moesten worden, enkele dagen vasthield met de redenering: ‘Ik kan die mensen d’re kermis toch nie bederven!’

Waarderingsprijzen

Ik feliciteer van harte de winnaars van de Waarderingsprijzen 2026: de Stichting IJsbaan Hoogerheide, Jan Hugens vanwege zijn strijd tegen nepagenten en de Erfgoedgroep van Dees Verbeek.

Ik heb ruim twee jaar het genoegen gehad om tot deze werkgroep te behoren, tot en met de presentatie van de Kerkenvisie en de Erfgoedvisie. Ik ben eruit gestapt toen tot ieders verbazing Vaeders Hoefke in Huijbergen niet werd benoemd tot Gemeentelijk monument. 

Ik hoop van harte dat het gemeentebestuur niet vindt dat het z’n erfgoedplicht heeft gedaan met deze Waarderingsprijs, maar zich gestimuleerd voelt om de handen uit de mouwen te stekken en aan de slag te gaan. Er zijn veel waardevolle elementen die beschermd en bewaard moeten worden!