Raadslid Ludo Bolders: “De derde helft blijft”

HOOGERHEIDE – Nog vier vergaderingen en dan klapt Ludo Bolders (71) het mapje dicht. Op 12 november zwaait de oprichter van Alle Kernen Troef (AKT) af. Niet omdat hij er genoeg van heeft, zegt hij, maar omdat het moment klopt. “Ik wil ruimte maken voor een jongere partijgenoot. En Tina en ik willen straks ook gewoon wat rust. Na zestien jaar mag dat wel.”

Op een terras begint het

Het verhaal van AKT start niet in een vergaderzaal, maar op een terras. Bolders broedde al maanden op een ander geluid in de Woensdrechtse politiek. “Het moesten niet altijd dezelfde partijen zijn die alles bepaalden.”
Op dat terras schuift een vooraanstaand politicus aan met het bekende advies: sluit je bij ons aan. “Precies dát wilde ik niet.”

Burgemeester Fränzel vond het net zo spannend als ik, maar zag dat het met de hulp van een jurist allemaal goedkwam. Eugène van Ginneken, Rob Soffers en Bolders stappen naar notaris Vermunt. “Op 12 november 2009 tekenden we. Zes dagen later zat ik in mijn eerste lijsttrekkersdebat.”

Eerste vergadering: één vloek en een les

De eerste raadsvergadering vergeet hij nooit. “De wethouder zei iets en ik flapte eruit: godverdomme, dat gaan we toch niet doen? Burgemeester: schorsing. En tegen mij: ‘Ludo, niet meer vloeken.’ Dat is me bijgebleven - en ik heb het niet meer gedaan.”

Beginnende raadsleden worden nogal eens pootje gelicht, weet hij. “Maar Cees Jaspers zei in het openbaar: laat een nieuweling groeien. Dat hij dat zei, vond ik echt bijzonder – daar heb ik veel respect voor.” Jaspers liet hem ook bij de PvdA kijken hoe je een fractievergadering runt. “Agenderen, voorzitten en basiskennis. Ik ben hem daar dankbaar voor.”

“Smerige politiek? Als je het werk van een ander parkeert”

Bolders stoort zich nog altijd aan een bekende truc: zodra de oppositie iets aankaart, klinkt het dat ‘de wethouder er al mee bezig is. “Wij, AKT, wilden twee extra BOA’s. D66 kwam meteen met: ‘laten we eerst onderzoek doen’. Daarmee lag onze motie stil. En wat bleek een jaar later? Er wáren extra BOA’s nodig. Dat noem ik smerige politiek.”

De kern van AKT

Wat veranderde er sinds 2009? “De wereld. Van benzine naar elektrisch, van bouwen naar energieprestatie-eisen. Maar onze insteek is gelijk: er zijn voor inwoners. En soms moet je ‘nee’ zeggen als vijf van de zes buren iets anders willen. Dat is democratie.”

Alle kernen gelijk behandelen blijft taai. “Putte is Ossendrecht niet, en Ossendrecht is Hoogerheide niet. Dat wordt het ook nooit. Roepen dat alle voorzieningen overal blijven is een sprookje. De winkel in Woensdrecht verdween ook - je kunt als college vechten voor behoud, maar als mensen er niet komen, houdt het op.”

Rond Huijbergen ziet hij hoe beeld en werkelijkheid botsen. “Het nieuwe plan is jaren opgehouden. De schuld bij de initiatiefnemer leggen is te makkelijk. De bibliotheek heeft meerdere keren nee gezegd tegen passende locaties. Aan de buitenkant lijkt het anders, maar wie het dossier kent, weet beter.”

En dan het Wielermuseum dat niet naar Hoogerheide kwam. “In de krant leek stikstof de reden, maar mijn frustratie zit in de ruzie tussen college en initiatiefnemer. Dat wil ik rechtzetten.” En dan is er nog de grootste democratische schandvlek: de overstap van een PvdA-raadslid naar ABZ – vooral omdat de stemmen voor die zetel behaald werden door de lijsttrekker van de PvdA.

Politiek voeren met een visuele beperking

Bolders relativeert zijn beperking. “Vraag aan anderen hoe ze dat ervoeren.” Wat wél gezegd mag worden: zonder Tina, Edwin van der Wal en Peter van Velthoven was het lastiger geweest. “Tina regelde mijn mail en papierwinkel; Edwin en Peter lazen bij hen thuis de stukken voor. Ze zijn ook mijn tandemgenoten. Noem ze alsjeblieft bij naam – ze verdienen alle lof.”

Mensenwerk, geen papierfabriek

Wat leerde hij in zestien jaar? Rust. “In het begin wil je alles lezen. Maar het gaat om de kern: wat wil men besluiten? Lees tussen de regels. Als je dat niet leert, houd je het niet vol.”

Het werk bouwde hij bewust af. In 2014 kwam eerst Gino Ketelaars (“stopte na een zwaar hartinfarct”), daarna John Mathijssen. Sinds 2022 draagt hij als fractievoorzitter de verantwoordelijkheid. “Ik doe nu nog tien procent.”

Laatste kunstje: saldering wél eerlijk regelen

Er komt nog één dossier waar hij zich in vastbijt: de salderingsregeling voor zonnepanelen. “Op 4 november komt onze motie: het college verzoeken die door te sturen naar de VNG en zo naar de Tweede Kamer. De energietransitie was het doel; draai dan niet aan de knoppen ten koste van huurders, VvE’s en zzp’ers.”

Jongeren en politiek: deur staat open

Over jongeren in de politiek is hij nuchter. “Je vraagt nogal wat van jongeren: vergaderen, dossiers lezen, eindeloze discussies. Een club of vereniging is een stuk makkelijker – daar melden ze zich wél massaal aan.” Jongeren leven online, dat is nu eenmaal de tijd. Toch is AKT toegankelijk: via de website kun je je aanmelden, aanschuiven bij de fractie of meedenken over een thema. “Zo kan betrokkenheid groeien – ook bij de jeugd.”

Het afscheid

Waarom nu? “Omdat het goed is. En omdat Tina met pensioen ging en zei: het mag wat rustiger.” De keuze maakte hij ruim een jaar geleden, samen met John Mathijssen en de burgemeester. Officieel kondigde hij het op 3 juli aan. Wat gaat hij missen? En wat niet? “Ik denk eigenlijk niets. Ik heb het al een plek gegeven.” De ‘derde helft’ blijft, lacht hij, “die is openbaar.”

Na 12 november kiest Bolders voor rust, maar stilzitten ligt niet in zijn aard. “Ik blijf fietsen met Edwin en Peter – mijn tandemmaten van het eerste uur. En Tina? Die zorgt dat alles op rolletjes loopt, zoals altijd.”

“Hij blijft zichzelf”

Het mooiste compliment dat hij ooit kreeg? Hij hoeft niet lang na te denken. “Hij blijft zichzelf.” En dat klopt: Ludo veranderde niet voor de politiek - de politiek veranderde hooguit een beetje door hem.

Als hij een hoofdstuk over Woensdrecht zou schrijven, zou het gaan over de gemoedelijke manier waarop we hier met politiek, problemen, relaties en verenigingen omgaan. Maar er zou ook een waarschuwing in staan, zegt hij – geleend uit een lied van Liesbeth List:  “Verdwijn met de noorderzon, nu een einde komt aan de jaren van leef maar raak. Weet wat de toekomst geeft, als er nog iets leeft. Want we namen te veel, te vaak.”

“Dat lied gaat over van alles”, legt Bolders uit, “maar het raakt óók het lokale bestuur. Er wordt te makkelijk genomen en te weinig gegeven. We hebben in zes jaar dertig miljoen overschot geboekt, terwijl inwoners steeds meer belasting betalen. De moties van AKT, PvdA en VVD om geld terug te geven aan de inwoners werden keer op keer door ABZ, CDA en D66 verworpen.”

Vaya con Dios

Op 12 november sluit hij af. De raadszaal uit, de fiets op, de blik vooruit.
“De politiek blijf ik volgen”, zegt Ludo Bolders met een glimlach, “maar dan vanaf de zijlijn - met een trippel in mijn hand: Vaya con Dios.” 

Proost, Ludo!