Peloton in armen van vrouwen en vriendinnen

HOOGERHEIDE/CARCASSONNE – Gerard Koel maakte vanuit Hoogerheide 33 jaar als chauffeur deel uit van de ’s-werelds grootse wielerronde.  Dorpsgenoot Pim Bruijnzeels (28) tekende voor drie opeenvolgende tourstarts als AD video-verslaggever. Anno 2025 vinden we hem terug op een strand aan de Middellandse Zee…

Gerard: Hey Pim. Is het nog een beetje om uit te houden, zo’n drie weken aan de Middellandse Zee? Ik hoop dat je je niet helemaal van de tour hebt afgekeerd. Het blijft iedere dag prachtig om te zien!

Pim: Maak je over ons hier geen zorgen. Waar je ook komt of luistert, je kunt ook in de uithoeken van Frankrijk niet om de Tour heen. Toch zeker door de alsmaar toenemende media-aandacht. En ik doe, of in dit geval even, deed daar tot voor kort vrolijk aan mee. Nu er enige afstand is zie ik dat iedere futiliteit tot iets groots wordt opgeblazen. Neem nu de opgeklopte rivaliteit tussen Visma en UAE.

Gerard: De Tour staat veel meer in de belangstelling dan vroeger. Er moet nieuws worden gecreëerd, anders is het iedere dag opnieuw de Pogacar-show. Het begon voor de ronde al met een volledig uit zijn voegen getrokken interview met de echtgenote van Vingegaard. In de eerste week was een duwtje van Pogacar naar Jorgenson wereldnieuws. Wat een drama!

Pim: Wellicht gebeurde dat in jouw tijd toch ook? Had je toen niet te maken met de ploegen van Post en die van Raas?

Gerard: Rivaliteit is van alle dag. Geloof inderdaad dat het een aantal jaren terug vaker op de fiets werd uitgevochten. In mijn tijd ging het tussen Caballero en Willem II. En in de tour staat me inderdaad nog een etappe uit begin jaren negentig bij. Marc Sergaent reed voor Panasonic van Post. Frans Maassen in dienst van Buckler van Raas. In een vlucht met drie weigerden ze op last van hun ploegleiders een trap voor elkaar te doen. Een Italiaan won als lachende derde. Tegenwoordig ondenkbaar toch?

Pim: De teams gaan weloverwogen te werk, dikwijls met een vooropgezet plan. UAE heerst maar zonder dat Pogacar zich profileert als patron. Het zijn allemaal gentlemen die elkaar sportief de loef proberen af te steken.

Gerard: De laatste echte leider in het tourpeloton was volgens mij Bernard Hinault. Hij zette de lijnen uit en stond op de barricaden om ongenoegen met een staking naar de tourdirectie kenbaar te maken. Ook riep hij in eigen persoon eens een renner terug die tegen de afspraak was gedemarreerd. Hij ging er gewoon aan de andere kant van de weg naast fietsen. Wat zou je trouwens aan Pogacar en Vingegaard vragen, mocht je momenteel in de tour zijn?

Pim: Ik zou het vragen of hij dit alles ‘clean’ doet. Omdat er altijd opmerkingen komen. Laat hem maar antwoorden dan. Staat dit in ieder geval voor altijd vast. Al gaat hij natuurlijk altijd ja zeggen. Aan Vingegaard zou ik vragen of hij versteld staat van hoe goed hij zelf is. En hoever hij er voor zijn gevoel vandaan zit. Kan dit?

Gerard: Met een knipoog naar het gebruik van iets extra’s dus? Ik steek voor niemand mijn hand in het vuur en daarnaast heeft die UAE-manager Mauro Gianetti het destijds bijna zelf uitgevonden. Het zou me echter enorm verbazen met al die zogenaamde ‘whereabouts’. Het materiaal is zo veel meer verbeterd. De voeding uitgebalanceerd. De ploegen hebben meer begeleiding dan renners. Voor de renners is alles tot in de puntjes geregeld. Dat moet ook wel met al die buitengewoon hoge gemiddelde snelheden die gereden worden. Moet je eens proberen, met twee man een paar minuten achter elkaar vijftig per uur rijden. Van der Poel en Rickaart deden het 170 kilometer achter elkaar!

Pim: Het blijft genieten. Zo ook van de prachtige etappe van Thijmen Arensman toch? Hopelijk trekken we die lijn in de laatste tourweek nog even door. Is je verder nog iets opgevallen?

Gerard: De koers blijft de koers. We rijden van A naar B. De manier waarop is enorm gewijzigd. Vroeger reed men in de eerste uren in wandeltempo en kwamen ze pas in actie als de televisie-uitzending begon. Nu wordt alles gecoverd en vliegen ze vanaf minuut één in. En aan de finish duiken ze tegenwoordig eerst in de armen van vrouwen of vriendinnen. Gelijk hebben ze, doch voor mij de bevestiging dat ik van een iets andere generatie ben!