Bij de notaris: Souvenir

Als u dit leest, bent u wellicht een beetje brak. Kopke n’onder gegaon in de leut, in Berruge, of op aoventuur gegaan in Altere. Of misschien hebt u elders Vastenavond gevierd.

Vastenavond vieren is hartstikke leuk. Maar ‘the day after’ hebt u waarschijnlijk het gevoel dat er watten in uw hoofd zitten. Dat is een vaak voorkomend souvenir van Vastenavond, maar duurt meestal niet zo lang.

Soms houden mensen aan een cafébezoek echter een heel ander souvenir over.

Zo vertelden cliënten mij op kantoor onlangs het volgende bijzondere verhaal.

Zij woonden met zijn tweeën in een leuk huis, centraal in het dorp. Het huis bood voldoende ruimte voor hen en er was een leuke tuin bij. Ze hadden geen kinderen, maar wel twee paarden. Die waren ondergebracht net buiten het dorp, op een weiland waarop een paardenstal stond.

Samen fantaseerden ze regelmatig over een huis buitenaf, met een grotere tuin en paardenstallen. Maar hoe vaak ze ook op Funda keken, nooit kwamen ze hun betaalbare droomhuis tegen. Natuurlijk bespraken ze dit ook met familieleden en vrienden, maar de speurtocht leverde niets op.

Op een avond zat Jan, een goede vriend van hen, in het plaatselijke café. Met een paar stamgasten legde hij een kaartje, onder het genot van een borrel. Eén van die stamgasten vertelde dat hij zijn huis wilde gaan verkopen, en vroeg of de anderen misschien goede ervaringen hadden met bepaalde makelaars. Toen Jan hoorde dat er paardenstallen bij het huis waren, spitste hij zijn oren. Meteen moest hij denken aan zijn goede vrienden, die al zo lang op zoek waren naar een huis met ruimte voor hun paarden.

Hoewel het al laat was, belde hij zijn vrienden en vroeg hij hen of ze meteen naar het café konden komen. Het was belangrijk, zo gaf hij aan, maar hij zou het straks wel verder uitleggen.

Zij togen dus ook naar het café, en maakten daar kennis met de man die zijn huis wilde verkopen.

Hij vertelde hen over het huis, over het bijbehorende weiland en over de aanwezige paardenstallen. Ze werden meteen enthousiast. Dus gingen ze samen met die man naar het huis. Het was inmiddels al ver na middernacht. Ze moesten heel stil zijn, want zijn vriendin lag al lang en breed te slapen. Bovendien logeerden er die nacht een paar kleinkinderen in het huis. Het huis lag achteraf, het was er heel donker, maar met zaklantaarns konden ze toch nog een beetje zien. En ter plekke besloten ze het huis te kopen, ook al hadden ze niet eens binnen kunnen kijken.

Terug in het café schreven ze de belangrijkste punten op een paar bierviltjes: het adres van het huis, de koopprijs en de afgesproken datum van overdracht. Handtekeningen eronder en de koopovereenkomst was een feit.

De volgende ochtend gingen ze terug naar het huis, en toen konden ze pas goed zien wat ze hadden gekocht. “Het viel mee”, zo vertelden ze mij. En tot op de dag van vandaag wonen ze er nog met veel plezier.