Het is zoals het is: Pakketje

Vanmiddag stond ik met mijn neus tegen het raam. Al best wel een poosje toen mijn telefoon piepte. Mijn pakket was bezorgd bij de buren want ‘ze hadden mij niet thuis getroffen’. 

Ik zei hardop: “Nee” en daarna wat luider: “Nee!”.  En daarna riep ik tegen mijn telefoon: “Ik was thuis!” Ik keek waar het pakket was bezorgd. ‘Buren’. Dat was alles. Ik zei nog maar eens hardop “Ik was thuis”, maar veel hielp het niet. Meteen daarna begonnen de doemscenario’s door mijn hoofd te gieren. Buren? Welke buren? Mijn naaste buurvrouw was gelukkig thuis maar had niets gehoord. Wel had ze die vaste bezorger met zijn bus door de straat zien rijden. Maar hoe laat? Neehee, dat wist zij mij niet te vertellen. Met enige hoop belde ik bij mijn andere buurman aan maar die belde ik wakker want... nachtdienst hè? “Bedankt!” brieste hij nog met zijn slaaphoofd “Wees dan gewoon thuis als je wat bestelt.” Ik piepte nog dat ik gewoon thuis was maar de deur was alweer dichtgedaan. Tot een kwartier geleden heb ik stil gehuild toen een verre overbuurvrouw voor de deur stond met mijn pakketje. Ze had het aangepakt en was daarna naar een eeuwig durende bingomiddag gegaan. Ze bracht, na uren onzekerheid, mijn pakketje geluk. “Ja, gelukkig was ik nog net thuis”, zei ze. “Ik ook”, zei ik.
Ik was gewoon thuis...

Ankie Stuijts