Het is zoals het is: Warmte

Oma was overleden. Niet geheel onverwachts, maar altijd verdrietig. Of ze lang ziek was geweest weet ik niet. Het was namelijk niet mijn oma maar de oma van Anne. Anne heb ik sinds kort leren kennen in het ziekenhuis. We ondergaan dezelfde dagbehandeling. Overigens niets ernstigs. Anne viel mij op door haar hippe pantoffels. “Wat een leuke pantoffels” zei ik tegen haar. “Ja” antwoordde ze daarop, “van mijn oma geërfd”. Anne had niet voor de juwelen en het vermogen gekozen maar voor oma’s pantoffels. Mooie blauwe, eigenlijk best hip voor een oma. Oma was altijd blij geweest met deze sloffen, ‘met plezier gedragen’ zou het beste in de omschrijving passen. Dat her en der een lusje los zat deerde Anne niet. Het waren haar pantoffels nu, een paar met geschiedenis. Voor haar net zo belangrijk als de hardloopschoenen voor Femke Bol of de schaatsen voor Jutta Leerdam. Met deze pantoffels ondergaat zij nu deze dagbehandelingen. Misschien geeft het haar extra kracht. Heeft zij meer vertrouwen als zij oma wat dichter bij zich heeft. Voelt zij de warmte, niet alleen van haar pantoffels die haar beschermen tegen de koude ziekenhuisvloer maar van oma die over haar waakt…

Ankie Stuijts