Het is zoals het is: Kalkoen

Mijn eerste zelf georganiseerde kerstdiner. Laat in de middag kwamen de gasten en zette ik toastjes met paté op tafel, voorzag iedereen van drinken en voelde me gastvrouw van het jaar. Totdat een vriendin riep of die bevroren kalkoen, die nog op de aanrecht lag, niet eens in de oven moest? Vluchtig las ik de bijgesloten instructies. Bleek dat die kalkoen minimaal drie uur in de oven moest. Nog steeds vol goede moed schoof ik, hup, dat beest in de oven. Het soepje vooraf ging goed. De spoom was eigenlijk voor na het hoofdgerecht maar ik moest nu tijdrekken, dus werd het menu omgegooid. Tegelijkertijd stonden de aardappelen en groenten te pruttelen. Trots liep ik met mijn dienblad met spoom de kamer in. En toen ging het mis…de hond liep voor mijn voeten. Ik struikelde en de spoom vloog over de salontafel. De hond zag dat er niet op hem werd gelet en griste in twee happen alle toastjes van de salontafel. Er dreef de inmiddels een vieze lucht van verbrande aardappelen de kamer in en op het moment dat het niet erger kon, schreeuwde iemand vanuit de keuken: “Er komt iets vies uit de kont van die kalkoen!“ Daar stonden we dan, met zijn allen om de oven heen. Om te zien hoe een zwarte, bubbelende drab uit het achterwerk van meneer kalkoen kwam. Een van mijn vrienden vroeg nog voorzichtig; “Eh Ank, heb je de vulling uit de plastic zak gehaald die in de kalkoen zat?” Vulling??? Het werd een vegetarische kerst…

Ankie Stuijts