Het is zoals het is: Eerlijke vinder

Ik typ dit verhaal op mijn nieuwe laptop. Wel fijn dat nieuwe. Maar ik mis toch wel een beetje mijn oude laptop. 

We hebben toch samen heel wat verhalen geschreven en er stonden ook mooie foto’s op. De laatste keer dat ik mijn laptop zag, was toen ik hem naar de auto bracht. Ik moest nog even terug voor mijn tas en wat andere spullen en in die enkele secondes is het gebeurd. Spoorloos verdwenen. Alles afgezocht, schuld bekend aan manlief dat ik de kofferbak open had laten staan. Na een dag te hebben rondgelopen met een beurs gevoel in mijn maag ben ik toch maar een nieuwe gaan kopen. Die avond gaat de deurbel en een buurmeisje staat aan de deur met haar moeder. “Ik heb iets meegenomen wat niet van mij is” zegt het mensenkind met schaamrood op haar kaken. Het zal toch niet? denk ik. In haar hand heeft ze een tasje vast. Te klein om een laptop in te stoppen. Ze graait erin en daar verschijnt de lievelingsbal van mijn hond. Door het hek gerold en meegenomen door het kind. Ik voel geen opluchting, eerder verwarring. “En waar is mijn laptop” wil ik eigenlijk zeggen maar dat doe ik natuurlijk niet. Ik zeg dat het heel fijn is dat ze zo eerlijk is. Ze lacht naar mij en ik naar haar. Tja, een eerlijke vinder, waar vind je ze nog? 

Ankie Stuijts