De bieder

“Ik bied 14 euro.” Ik lees het bericht nog een keer. Veertien euro, inclusief verzendkosten. Op een jack van 250 euro. 

Ik overweeg heel even om het ding ceremonieel in de tuin te verbranden, gewoon om het principe. Want als dit de markt is, dan maak ik er tenminste nog een avond van. Begrijp me niet verkeerd: ik ben fan van tweedehands platforms. Niets leuker dan een jas met een verhaal. Een vondst waar je een beetje verliefd op wordt. Maar ergens tussen dat romantische idee en de praktijk zit blijkbaar… de 14-euro-bieder. Ik stel me zo iemand voor. Zit op de bank met de telefoon in de hand. Ziet een prachtig jack. Denkt: “Mooie jas. Zal vast duur zijn geweest. Laat ik eens beginnen met veertien euro, inclusief verzenden. Kijken hoe ver ik kom.” Alsof we hier op een Oosterse bazaar staan en ik straks zeg: “Voor jou, speciaal vandaag, tien euro en een halve kauwgom.” Natuurlijk mag je bieden, dat mag. Dat hoort erbij, maar er is een verschil tussen onderhandelen en iemand vriendelijk verzoeken om z’n spullen gratis weg te geven met een postzegel cadeau. We willen allemaal een goede deal. Ik ook. Maar een beetje gevoel voor waarde zou fijn zijn. Voor het item, maar ook voor de ander. Want achter dat jack zit iemand die het ooit met zorg heeft gekocht, gedragen, misschien wel gekoesterd. Net als jij graag gezien wil worden, wil dat jasje dat ook. (Ja, ik praat nu namens kleding. Het is zover.)  En als je dan toch 14 euro biedt? Doe er dan op z’n minst een goed verhaal bij. Dan heb ik nog iets om om te lachen...

Ankie Stuijts