Het is zoals het is: Mening
Algemeen
Er lijkt tegenwoordig een soort meningplicht te bestaan. Alsof zwijgen betekent dat je geen ruggengraat hebt. Elke dag zie ik mensen online die met overtuiging roepen wat ze ergens van vinden of ze er nu verstand van hebben of niet.
Zeker na al die politieke debatten van de afgelopen tijd. Begint na de verkiezingen weer gelijk het moddergooien. Maar niet alleen over politiek. Ook over opvoeding, plastic rietjes of het aantal scheldwoorden in een tv-serie: overal een mening over, en liefst voor de lunch! Soms denk ik dat we collectief zijn vergeten hoe bevrijdend het is om gewoon eens ‘niets’ te vinden. Om te luisteren zonder meteen te tikken. Om iets te lezen en te denken: “Interessant, maar ik hoef hier niet over te posten.” Dat voelt tegenwoordig bijna revolutionair. Ik heb ook weleens een mening, hoor. Soms zelfs meerdere tegelijk. Maar meestal zakt de urgentie na een kop koffie vanzelf weg. En dat is precies wat meningen zouden moeten doen: even opkomen, even borrelen, en dan oplossen in redelijkheid. Niet zich vastzetten als een sticker op een lantaarnpaal. Misschien moeten we de meningplicht afschaffen. Niet alles hoeft gedeeld, verdedigd of geframed te worden. Soms is het genoeg om gewoon te zeggen: “Ik weet het niet.” Of beter nog: helemaal niets…
Ankie Stuijts
