Het is zoals het is: Moerdijk

Stel je het eens voor. Je bent er opgegroeid, je hebt er een koophuis waar je vier jaar lang in hebt verbouwd. Elke vrije minuut, elke spaarknop omgedraaid, en eindelijk is het geworden wat je altijd wilde: een paleisje. 

Je sport er, je partner zit in een buurtvereniging, je kinderen voetballen er. Het zijn geen stenen, het is een leven. En dan komt het bericht: het dorp gaat verdwijnen. Niet langzaam leegbloeden, niet een voorziening minder… nee. Gewoon opgeheven. Weggevaagd. Opgaand in een industriegebied dat niemand ooit in zijn hart zal sluiten. Probeer dan maar eens te blijven ademen.Mijn gedachten waren de afgelopen weken vooral bij vrienden en kennissen die in Moerdijk wonen. Mensen die van hun huis een thuis maakten, die de verbindingen kennen, die roots hebben die je niet zomaar uitgraaft. Want als je fundament wordt weggetrokken, dondert de rest meestal mee. Daar kan geen enkele prijs tegenop, hoeveel nullen er ook achterstaan. En wat als je huis net buiten de lijn valt? Formeel veilig, maar praktisch midden in de herrie, stank en onzekerheid. En dan zit je ook nog in een tijd waarin de huizenmarkt krapper is dan ooit. Het Rijk beslist, het Rijk belooft. Maar laten we eerlijk zijn: beloven en doen, dat is niet iets waar het Rijk historisch gezien een prijs voor wint...

Ankie Stuijts