Zaoleg Kessemes
AlgemeenZaoleg Kessemes allemaol
Het eerste kerstgedicht is van Toine Nooijens, het tweede is van mijn hand.
DE WONDRE ZEN DE WERELD NOG NIE UIT!...
“Ée, Ellie Eezel, lösterd ‘s”, bromt Jos d’n Os, wa kribbeg,
“Oe mot da mee ós tweekes ier, mee Kesmus vur de deur;
mee ènkelt mar n’n bussel strwòi en wa versleete bulle?
Da kan nog ‘s gezelleg worre! Sorry, da’k zo zeur”.
“Och, Jos toch”, balkt d’n eezel zacht, “ge mot nie mörmereere.
De wondre zen de wereld nog nie uit, zoa ge wit
en, trouwes, wij zen ier nog mee z’n tweekes, da’s veul beeter,
as iedre mès, die mee ‘t kesfjist stikalljeeneg zit”.
“Zè stil”, zucht Jos d’n Os verbaosd. “Wòr ik daor iemand komme”?
Ij kekt injees veul blijjer en weg is z’n bokkepruik.
Dan krokt de staldeur ópe en ‘n man stapt rap nor binne,
mee in z’n aarme ‘n schwòn vrouwke, mee n’n dikke buik.
Mee gaank schopt ie de staldeur dicht; slöt wiend en snjeeuw buite
en zied al gaauw d’n wòp mee ouwe vodde in d’n oek.
Daor legt ie stil da vrouwke op, vurzichteg en vol liefde.
Wa dan gebeurt, gao niemand wad aon, dus ier vald ‘t doek!
Mar aachter da geslóte doek is jil wa te beleeve!
Maria, want zo jit da vrouwke, kreunt en steunt van pijn.
Dan wordt ‘r, mee n’ lèste snik, zo mar ‘n kiend gebore,
mee viengerkes, as luciferkes; alles zo vrjeet klein!
As Jozef, da’s die man, z’n vrouw verzörgt, trots en verwonderd,
zen Jos en Ellie impersaand druk in de weer mee strwòi.
‘t Kribke wor, mee appevol, ‘n zacht en warem bedje.
Tevreeje zuchte ze: ‘n Aoreg wiegeske, mar mwòi!
D’r wèrrek is nie tenne, da beseffe ze vandeege.
Maria is stikmoei, zíen ze. ‘t Klentje wor schent zwaor.
Mee zachte lippe draoge ze ‘t nor z’n nuwe plekske.
Ier kan ‘t lekker ligge en… nog zen die twee nie klaor.
Ze kniele bij ‘t kribke: ‘n paor stoere, trouwe waachters
en buige d’rre ruige kop. Ze zen van goeie wil!
Mee d’rren aossem geeve ze ‘t klentje zuvvel waarmte,
dad ‘t nie van de kou vernikkelt en… de stal verstilt.
Ze kijke nor mekaore en ‘t lekt of ze ‘t snappe:
Vannaacht is ier de toekomst op ‘n nuwe koers geleed.
D’n eezel en d’n os grijnze, zo lekt wel. Dan zegt Ellie:
“De wondre zen de wereld nog nie uit; ‘k em ‘t gezeed”!...
DE WEEK VUR KESSEMES
‘Ej zus, ’t is wir Kessemes binnekört
En daorom wul ik jouw vraoge
Wanjeer gaode gij naor oons moeder toe.
Welke van de tweej Kestdaoge?’
‘Da weet ik nog nie goed, or broer
Daor em ik ’t nog nie oover gad
Da d’ang d’ok van schwoonmoeder af
De moeder van oonze n’Ad.’
‘A ge mar wit da wij nie saome
Allemaol naor oons moeder gaon
Da meens da kan da nie mir emme,
Die kan da d’ammel nie mir aon.’
‘Da zegde gij aljeen mar, broer,
Omda ge d’r op teege bent
Da wij gelèèk meej jouw d’r zèèn
Gij ed ’n eekel aon mèène vent.’
‘Jao, en gij wit jeel goed waorom
Da d’oef ik jouw nie te verraoje
Die vent van jouw, die zit aaltij
Naor de knieje van oons Mien te graoje.’
‘Da zouw ze wel wulle, die trien van jouw
Mittir achteleke knotsknieje
Daor blef t’ie vanèèges wel van af,
Da d’oef ik ’m nie te verbieje.’
Zoow gieng da nog ‘n tedje dur,
Da schelle van wirskaante,
Want zij kan echt ‘n viswèèf zèèn
En ij is ’ne n’astraante.
Mar ‘t end van ‘t liedje was nouw dus:
Moeder zaat aljeen meej Kessemes.
