Vers van de pers

Ik dacht eerst dat ik in een klucht beland was, maar deze man zette doodgemoedereerd een doorzichtig plastic potje op de toonbank van de prikpost. 

“Ik moest mijn poep inleveren van de dokter”, zei hij erbij, alsof hij net een pakketje van een groothandel kwam terugbrengen. Nu komt het wel vaker voor dat er iets ingeleverd moet worden, maar waarom in hemelsnaam in een doorzichtig potje? Er zal vast een medische reden achter zitten, maar een zakje eromheen had de sfeer in de wachtruimte toch wat aangenamer gehouden. Het leek bijna alsof hij wilde roepen: “Kijk eens wat ik gemaakt heb, vers van de pers!” Zelf zou ik eerder voor de discrete route kiezen: potje in een zakje, netjes verpakt. Net alsof je een cadeautje inlevert waar niemand écht nieuwsgierig naar is. En wil je toch graag pronken met vloeistof in een glaasje, doe dan gewoon champagne. Dat heeft tenminste allure. Ik zag het al helemaal voor me: mensen die met hun urinemonstertje proosten in de wachtkamer, alsof het een vrijdagmiddagborrel is. Dus mocht ik ooit nog eens met een potje op pad moeten, dan neem ik er een feestelijk cadeautasje bij. Dan lijkt het nog ergens op. En wie weet denkt de laborant even dat er écht iets leuks in zit...

Ankie Stuijts