Bijsmaak

Zondagochtend. Rust in huis, koffie in de hand, en dan een vers eitje uit eigen tuin. Rechtstreeks van Truus, Bep en Ome Henk, onze blije hobbykippen met uitzicht op het bos en een luxe ren waar menig stadskip jaloers op zou zijn.

Het voelt altijd goed, zo’n lokaal eitje. Geen transport, geen antibiotica, geen gedoe. Gewoon eerlijk voedsel. Totdat de RIVM zich ermee ging bemoeien: Eitjes van hobbykippen kunnen vol PFAS zitten. Pardon? PFAS? Dat spul uit regenjassen en blusschuim? Blijkbaar slaat het neer in de grond, komt het via wormpjes in de kip en eindigt het, jawel, in mijn zachtgekookte eitje. De ironie? In de supermarkt, bij de massakip die nog nooit daglicht heeft gezien, zit minder PFAS. Die krijgt fabrieksvoer. Lekker veilig. Dus nu sta ik daar. Met mijn biologische idealen, mijn kippenhotel en mijn lokale kringloopvoer. En een eitje dat ik eigenlijk niet goed aan mijn man durf te geven. Terwijl de buurman vrolijk zijn voordeelpak scharreleieren van de Lidl leeg tikt. Maar ach. Misschien is het leven niet altijd logica. Soms is een eitje gewoon meer dan een voedingsmiddel. Het is liefde, aandacht… en een klein beetje gifgas van vroeger. Smakelijk!

Ankie Stuijts