Stemmoe

Hebben we net het idee dat er een beetje geregeerd wordt, dondert het hele circus weer in elkaar. En wie mag het oplossen? Jij en ik. 

Met een stemkaart in de ene hand en een diepe zucht in de andere. Het is bijna knap, hoe vaak ze in Den Haag een regering kunnen vormen, breken en dan met oprechte verbazing in de camera kijken alsof het echt niemand aan had zien komen. Alsof het politieke spel belangrijker is geworden dan het land dat bestuurd moet worden. En dus mogen wij weer. Opdraven. Alsof stemmen een soort jaarlijkse APK is geworden voor een systeem dat al jaren piept, kraakt en lekt. De verkiezingsbeloftes vliegen je weer om de oren, terwijl we allemaal weten dat de meeste van die mooie woorden het regeerakkoord niet eens halen. Toch gaan we. Omdat we niet anders kunnen. Omdat stemmen het laatste restje controle is dat we nog hebben in een land waar compromissen sneller sneuvelen dan de gemiddelde serie op de RTL-zender. Dus ja, daar staan we straks weer. In dat stemhokje. Niet met hoop, maar met realisme. En misschien een vleugje cynisme. Want als de politiek niet volwassen genoeg is om een kabinet te laten staan, dan moeten wij het maar weer rechttrekken. Met een rood potlood…

Ankie Stuijts