Het is zoals het is: Adoptie

Elke dag spreek ik haar even, behalve in de weekenden zie ik haar niet want dan heeft ze andere bezigheden. 

Ik heb het over Beppie, een weduwe van 83 jaar die ik dagelijks tegenkom als ze een wandeling aan het maken is met haar rollator. Beppie heeft een vriendelijk open gezicht en lacht naar iedereen. Ondanks dat ze ongetwijfeld verdriet heeft gekend heb ik zelden zo’n optimistische vrouw ontmoet. Ze brengt licht in de ruimte waar ze komt. En met zulke mensen maak ik graag een praatje. Dat doen we nu al geruime tijd en steevast stel ik dan haar altijd de vraag; “Wat eten we vanavond?”. Ze vertelt dan zo smakelijk tot in de detail, wat ze gaat eten en hoe ze het gaat klaarmaken. Vaak eet ze op vrijdagavond frietjes. Die gaat ze dan halen in de plaatselijke friettent. “Met een frikandel!” roept ze dan met haar vinger wijzend, om haar verhaal kracht bij te zetten. ‘Speciaal’ maken doet ze deze thuis. Ze versnippert dan zelf een uitje en doet zelf de mayonaise erop, want, volgens Beppie, maken ze er in de friettent een bende van, met teveel saus. Beppie vraagt ook altijd of ik al een onderwerp weet voor mijn column. Vaak geeft zij een voorzet waardoor ik weer op een idee kom. Buiten onze gesprekjes weet ik niet veel van haar, maar als je oma’s kon adopteren dan wilde ik haar...

Ankie Stuijts