Het is zoals het is: Afgeleid

Gisteravond zijn we heerlijk uit eten geweest met vrienden. 

Een vijfgangendiner met bijpassende wijnen en de hele rambam. En uitleg erbij, dus niet zomaar wat eten en drinken. Bij elke gang kwam eerst een man het eten brengen en daarna een vrouw de wijn. De man praatte heel erg met zijn armen, alsof hij de veters aan het strikken was van een onzichtbare schoen. Hij begon elke zin heel hard en enthousiast om daarna als een ballon leeg te lopen. Ook al had hij zijn hele verhaaltje heel hard gezegd, dan nog had ik alleen die armen gevolgd. Ik luister sowieso maar half als ik met nieuwe mensen te maken heb. Dan geef je elkaar een hand en terwijl de ander zijn naam zegt, denk ik; wat een laffe hand. Of; ik wil die trui ook.. Na de meneer kwam de mevrouw de wijn uitleggen. Ze vertelde dat het domaine vroeger in handen was geweest van de neef van de huidige eigenaar blablabla. Had ik weer niet geluisterd. Zij praatte alleen met haar onderlip, dus (en ik bedoel dit niet lelijk) een beetje als een vis. Ik ben blij dat de obers mij na hun relaas niet streng toegesproken hebben met de woorden: “En Ankie, wat heb ik net allemaal gezegd?” Ahaa! Niet op zitten letten?” En dan mijn bord en glas zouden meenemen en weglopen. Het zou toch wat zijn. Dit heeft iedereen toch, hoop ik?

Ankie Stuijts