“Mooiste herinnering van 2023”

HUIJBERGEN – Op 20 mei nam het leven van Huijbergenaar Jeroen van Wezel een onverwachte wending. Die dag werd hij geridderd voor zijn verdiensten voor de wielersport. Het is met afstand zijn mooiste herinnering van 2023, en hoewel zijn leven sindsdien niet hetzelfde is, is één ding hetzelfde gebleven: zijn passie voor de wielersport en zijn trots op het feit dat hij door die wielersport Huijbergen op de kaart heeft helpen zetten.

Het is nogal wat, een Koninklijke onderscheiding krijgen. Het betekent in elk geval dat je je verdienstelijk hebt gemaakt voor de samenleving. En wanneer je, zoals Huijbergenaar Jeroen van Wezel (58) wordt benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau, overstijgen je verdiensten het lokale en hebben ze een regionale of zelfs landelijke betekenis. Het duurt even om dat allemaal te verwerken, weet Jeroen inmiddels, zeker als je van nature bescheiden bent.

Dat Jeroen van Wezel al ruim 33 jaar de drijvende kracht is achter Wielercomité Huijbergen is geen nieuws. Met “zijn” wielercomité organiseerde hij maar liefst vijf keer het Nederlands Kampioen Veldrijden, twee keer het Europees Kampioenschap en zorgden hij en zijn medebestuursleden er – mede door alle nationale en internationale veldritten die Huijbergen organiseerde – voor dat de hele wielerwereld weet waar de Nootjesberg en de Tiestenduin liggen.

Hij bereikte dat alles door een tomeloze inzet. Veel – soms bijna te veel – uren besteedde hij aan het organiseren van de Huijbergse veldritten en de Ronde van Huijbergen. In de coronaperiode trad hij toe tot de stichting Vrienden van de Koers, en stond hij aan de wieg van de Brabantse Wal Wielerevents en de na één editie al haast legendarische Fokker Slag om Woensdrecht. Ondanks dat alles vond hij ook nog tijd om jarenlang de Huijbergse ATB-toertocht te organiseren, en wie het Brabantse Wal Festival bezoekt loopt grote kans Van Wezel aan de poort tegen te komen. “Tsja”, zucht hij schouderophalend, “ik weet dat het me allemaal heel veel tijd kost, maar mensen zoals ik moeten er toch ook zijn?”

Netwerk

Bovendien benadrukt Van Wezel dat zijn inzet voor de wielersport nooit als een verplichting heeft gevoeld. Integendeel zelfs. Het was vooral een hobby, een manier om zijn passie voor de wielersport uit te leven. Die passie werd lang geleden aangewakkerd toen hij zijn plaatsgenoot Gerrie Knetemann grote koersen zag winnen. De jonge Jeroen wilde dat ook, ging zelf koersen maar hing zijn fiets op 22-jarige leeftijd aan de wilgen. De wielersport bleef trekken, hij was jarenlang ploegleider, en richtte zich daarna op de organisatie van wedstrijden. Zijn enorme netwerk in de wielerwereld en in de lokale samenleving wist hij altijd optimaal te benutten. Het parcours van de Huijbergse veldrit is inmiddels een legende in de wielerwereld en kende ook legendarische winnaars. Van Wezel koestert een foto van een jonge Mathieu van der Poel, die in 2012 op het Huijbergse podium naast de rondemiss, zijn dochter Nicky, stond.

Lintje opgespeld 

Op 20 mei kreeg Van Wezel zijn lintje opgespeld door burgemeester Steven Adriaansen. Inmiddels zijn we ruim 7 maanden verder, maar neemt Van Wezel nog steeds felicitaties in ontvangst: “Dat had ik niet verwacht”, zegt Jeroen, “het is ongekend hoeveel mensen het weten. Overal waar ik kom word ik regelmatig aangesproken met “ridder”. Ik hielp de doorkomst van de ZLM Tour, en bij de post waar ik stond stopte een auto, omdat de bestuurder me speciaal wilde feliciteren.”

Zo’n Ridderorde maakt heel wat los. Dat merkte Van Wezel vooral in zijn eigen familie, vertelt hij, en dan nog los van de vanzelfsprekende trots van zijn echtgenote Lianne (“aan haar heb ik heel veel te danken!”) en zijn kinderen Nicky, Sanne en Roy: “Op een familiedag merkte ik dat er vooral bij de oudere generatie veel ontzag is voor een ridderorde. Mijn tante van 94 is bijvoorbeeld apetrots op het feit dat er een ridder in de familie is. Ik ben bescheiden, maar dat doet me wel wat. Mijn ouders zijn allebei overleden, maar als pa en ma nog zouden leven hadden zij ook niet geweten wat ze meemaakten, met een ridder in de familie.”

Overleg

Zelf is Jeroen van Wezel dus vooral trots, maar hij wil benadrukken dat je een Ridderorde alleen krijgt als anderen de moeite nemen om je voor te dragen: “In mijn geval was dat mijn overbuurman Koop Lenstra. Hij stak zijn nek uit, en wist het met hulp van mijn wielervrienden, mijn baas en Lianne zover te krijgen dat ik deze onderscheiding kreeg. Normaal worden lintjes op Koningsdag uitgereikt, maar de aanvraag voor mijn lintje kon niet op tijd verwerkt worden, dus kreeg ik het op 20 mei. Ik zou die dag naar onze voorzitter Carel Jan Reuver gaan voor een overleg over de veldrit. Ik ging gewoon in mijn vrijetijdskleding, en ineens zag ik mijn familie, vrienden en het voltallige college aankomen. Toen wist ik wel hoe laat het was. Van wat er gezegd is heb ik waarschijnlijk maar de helft meegekregen, maar dat die dag mijn mooiste herinnering van 2023 is, is wel zeker.”

Veldrit 

Ondertussen heeft het Huijbergse wielercomité alweer een veldrit georganiseerd, met de finale van de West Brabantse Veldrit Competitie, die op zondag 17 december op en rond de Tiestenduin werd verreden.
Het was een vingeroefening voor 2026, als Huijbergen voor een onnavolgbare, zesde keer het NK Veldrijden mag organiseren. “Daar ben ik nog het meeste trots op, want dat is nog geen enkele andere organisatie gelukt. Daarmee staat Huijbergen weer een beetje meer op de kaart, dat ik daaraan mag bijdragen is een goed gevoel. Blijkbaar betekent het veel voor heel veel mensen, maar daar sta ik niet vaak bij stil. Ik besefte me laatst wel dat veel andere Ridders in de Orde van Oranje Nassau een stuk ouder zijn dan ik. Op deze leeftijd al die onderscheiding krijgen is ook wel bijzonder. Ja, dáár ben ik ook wel trots op. 2023 was zeker een heel bijzonder jaar.”