Een blik is genoeg om zeventig jaar terug te gaan

HOOGERHEIDE - De koffie is nog maar net ingeschonken of de eerste schaterlach galmt al door de zaal. Namen worden geroepen, handen vastgepakt en hier en daar vloeit zelfs een traan. Anderhalf jaar na de vorige reünie zijn de dames van de Heilig Hartschool weer even geen tachtigers, maar de schoolmeisjes van toen.

In restaurant Boove & Beneeje schuiven veertien dames aan voor de zesde reünie van de voormalige zesde en zevende klas van de H. Hartschool, schooljaar 1954-1955. Ooit bestond de klas uit dertig meisjes. Inmiddels zijn velen overleden of laat de gezondheid het afweten. Juist daarom is besloten de reünie voortaan jaarlijks te organiseren. Waar de oud-klasgenoten elkaar eerst eens in de tien jaar ontmoetten en later om de vijf jaar, beseffen ze nu meer dan ooit hoe kostbaar de tijd samen is.

Voor medeorganisator Nellie van den Bergh is deze middag veel meer dan alleen herinneringen ophalen. Trots haalt ze een zorgvuldig bewaard handwerkboek uit haar tas. De vergeelde bladzijden, gevuld met netjes gemaakte werkjes van ruim zeventig jaar geleden, gaan van hand tot hand. Het boek roept direct verhalen op over een tijd waarin school er heel anders uitzag dan nu.

Naast lezen, schrijven en rekenen leerden de meisjes koken, een baby verzorgen, handwerken en hoe een huishouden werd gerund. Voor veel van hen hield de schooltijd al op veertienjarige leeftijd op. Zij gingen aan het werk, vaak in de huishouding en regelmatig zelfs net over de grens in België.

“Het mooiste is dat we allemaal hetzelfde hebben meegemaakt”, vertelt Nellie. “Aan één blik of één naam hebben we genoeg en iedereen weet meteen weer waar het over gaat.” Juist die gedeelde jeugd geeft haar veel kracht. Ze kijkt met warmte terug op een tijd waarin respect vanzelfsprekend was en jaloezie volgens haar nauwelijks een rol speelde.

Tijdens de goed verzorgde lunch vliegen de herinneringen over tafel. De ene anekdote roept de andere op en het lijkt alsof de jaren moeiteloos wegvallen. Er wordt gelachen om verhalen van vroeger, maar er is ook ruimte voor de klasgenoten die er niet meer bij kunnen zijn.

Wanneer ik de dames vraag waar zij vandaag het meest dankbaar voor zijn, volgt er opvallend snel hetzelfde antwoord. Niet geld, bezit of een mooi huis, maar de gezondheid. “Die kun je niet kopen”, klinkt het eensgezind. “Dat is je gegeven.”

Na een middag vol verhalen, warmte en herkenning nemen de dames afscheid. Niet met de vraag óf er weer een reünie komt, maar wanneer. Want één ding is zeker: zolang het kan, blijven ze elkaar opzoeken. Soms is één blik immers genoeg om weer even dat meisje van vroeger te zijn.