Eten is de grote verbinder

OSSENDRECHT – De nieuwste kookgroep van Mijn Wereldkeuken bestaat uit bewoners van de vluchtelingenopvang in Putte, die zelf het initiatief nam om aan de slag te gaan, omdat ze als geen ander weten dat eten dé grote verbinder is: “Hier voelen we ons veilig.”

Stel, dat je huis en haard achter moet laten door een oorlog, omdat je politieke ideeën in je thuisland ongewenst of zelfs gevaarlijk zijn, of omdat je werk of de liefde van je eist dat je naar een ander werelddeel verhuist. Wat de achtergrond ook is, wie in een ander land gaat wonen krijgt te maken met een andere taal, andere gewoontes, een andere cultuur en begint helemaal opnieuw, zonder sociaal vangnet. Zo verging het Svetlana Hendriks ook, toen ze in 2011 vanuit haar thuisland Belarus naar Nederland verhuisde, de liefde achterna. 

“Ik ben een foodie”, zegt Svetlana, “ik hou van lekker eten, en als ik op reis ga ben ik nieuwsgierig naar de ‘smaak’ van het land dat ik bezoek. Welke gerechten eten mensen daar? Welke kruiden gebruiken ze? Welke plek neemt eten in hun cultuur in? Eten is een universele verbindingstaal, als mensen samen eten raken ze verbonden en kunnen ze al bijna geen vijanden meer zijn. Met die gedachte ben ik met Mijn Wereldkeuken begonnen. Omdat ik weet dat vluchtelingen weinig tot geen contacten hebben in hun nieuwe land, en zich vaak in een ‘microkosmos’ bevinden waarin ze weinig tot geen contact met de buitenwereld hebben. Zij kennen de mensen in de samenleving niet, en de mensen in de samenleving kennen hen niet, en wantrouwen ze misschien. Door samen te eten kun je de polarisatie wegnemen, begrip kweken en mooie contacten laten ontstaan. Wat begon als een burgerinitiatief is nu een ANBI-stichting, met groepen in de gemeente Woensdrecht, Bergen op Zoom en Roosendaal.”

Dat Svetlana’s idee een schot in de roos is, is al ontelbare keren bewezen, maar op de groep die nu elke week samen kookt in het Zuidwesthoek College in Ossendrecht is ze extra trots: “Via hun taalcoach hoorden ze van Mijn Wereldkeuken en hebben ze zelf het initiatief genomen om deze groep te starten, omdat ze het zo’n mooie manier vonden om contacten te leggen en de taal te leren”, zegt Svetlana, “daar ben ik trots op, dit is een heel bijzondere groep.” Met die conclusie is Carin Veringa, directeur van het Zuidwesthoek College het roerend eens.

Lees verder op pagina 3.

“Heel mooi om te zien hoe blij deze mensen zijn, en als school is het superleuk om op deze manier een steentje te kunnen bijdragen en onze maatschappelijke betrokkenheid te tonen”, zegt Carin Veringa, directeur van het Zuidwesthoek College.

De kookgroep bestaat uit mensen die afkomstig zijn uit Turkije, Syrië, Somalië, Egypte, Colombia en Soedan, die elke week gerechten uit één van die landen bereiden. Deze woensdagavond staat de Colombiaanse keuken op het menu: Ajiaco-soep, Rancherobonen en zoete Rijstpudding worden met veel liefde bereid.

Egyptenaar Nagy roert in de pudding, en vertelt dat hij als politiek vluchteling naar Nederland kwam. Gevraagd naar zijn mening over Mijn Wereldkeuken zet hij een brede grijns op en doet hij zijn best om zijn gevoel te verwoorden in een voor hem vreemde taal: “Dit is leuk. Dit is héél leuk!”, zegt hij, “het is leuk om te leren over nieuwe culturen en met nieuwe mensen te kunnen praten. En eten is altijd goed. Ik heb nog nooit Colombiaans gekookt. Héél leuk!” Even verderop maken de Soedanese zussen Samah en Hiba een schaal met kleine kokosmakronen: “In Soedan is het oorlog, de situatie is er niet stabiel. Onze familie is heel traditioneel, ik zou er moeten trouwen binnen mijn familie, en mijn zus had een echtgenoot die slechte dingen deed. Daarom zijn we hier, we wonen nu 10 maanden in Putte”, vertelt Samah in haast vlekkeloos Nederlands, “ik heb veel geoefend, door naar video’s op Tiktok en Youtube te luisteren. Deze groep is fijn, het is fijn om het plezier dat we hebben in koken met anderen te kunnen delen, en te leren over andere keukens en culturen. Iedereen is hier zo aardig voor ons. Hier voelen we ons veilig. Dank je wel!”