Altijd aan

Soms leg ik mijn telefoon bewust met het scherm omlaag. Alsof dat iets uitmaakt. Alsof hij dan niet fluistert dat er iets gebeurt zonder mij. 

Een appje, een melding, iemand die een foto leuk vindt van drie dagen geleden. Allemaal totaal onbelangrijk, maar toch voel ik die lichte trilling in mijn hoofd. Niet in mijn broekzak, daar ligt hij niet eens. Ik hoor mensen zeggen dat ze “minder online willen zijn”. Dat roepen ze dan op Instagram, met een story van vijftien seconden en een filter dat hun ogen laat glanzen van goede bedoelingen. Ik heb het ook geprobeerd: digitale detox, meldingen uit, schermtijdlimiet. De eerste dag voelde ik me trots. De tweede dag opstandig. De derde dag had ik mezelf betrapt op het googelen van: hoe overleef ik zonder telefoon? En toch… als ik ’s avonds in bed lig en dat blauwe licht mijn gezicht weer spookachtig verlicht, dan zijn we soms uuuuuren verder met het kijken van zinloze filmpjes waar je niets van leert. En dan denk ik: morgen echt minder! Want eerlijk; we weten allemaal dat we niet verslaafd zijn, we zijn gewoon bereikbaar. Altijd en voor iedereen. Behalve voor onszelf.

Ankie Stuijts